: — 93 — 
lange aartjes, welke vaak tot zeer lange schijnaren vereenigd zijn, 
wordt, onder den naam Panicum myosuroides, dikwijls als 
een afzonderlijke soort beschouwd. Deze vorm is echter door een 
reeks overgangen met het type verbonden en verdient nauwelijks 
den rang van variëteit (var myosuroïides) te bekleeden. 
Bloeitijd. 
In alle maanden van het jaar is het gras bloeiend aange- 
troffen. 
Verspreiding. 
Zonder tot de algemeenste grassen te behooren is Pani- 
eum indieum toch ver over Java verspreid. Van Bantam 
tot aan het Tenggergebergte, van 10 tot op 1700 M. zee- 
hoogte is het gevonden. Het groeit het liefst op open, zonnig, 
vochtig of althans niet zeer droog terrein, gaarne op vrucht- 
baren, nooit op zouten grond, dik wijls in thee-en kinatuinen, 
waar het tot de niet zeldzame onkruiden behoort en plaatselijk 
soms vrij talrijk optreedt, de meeste groeiplaatsen iiggen dan 
ook boven 600 M. zeehoogte. Men treft het ook aan op 
verlaten of braak liggende sawah’s, op grasvelden, langs 
grazige wegranden. In moerassen wordt het door de verwante, 
doch veel forschere soorten, Panicum interruptum en 
Panicum amplexicaule vervangen. 
Heonomische literatuur. 
Duthie, Foddergrasses Northern India g (als P. indicum), -ro 
{als P. myosuroides). 
Maiden, Manual Grasses New South Wales 4r. Useful native 
Plants of Australia roo. 
Samenstelling van het gras. 
Analyses schijnen tot op heden niet verricht te zijn, ik 
heb ze ten minste nergens kunnen vinden. 
Voederwaarde. 
Hierover is nagenoeg niets bekend. Veel zaaks is het gras 
in elk geval niet, de bladopbrengst is gering, de plant bestaat 
gewoonlijk uit meer halm dan blad, 
Eischen, welke het gras aan klimaat en bodem stelt. 
Het gras is niet tegen langdurige droogte bestand, op te 
droog terrein blijft het nietig of sterft het af. Op onvrucht- 
