EER 
— 145 — 
B. Temperatuur lager, gemiddeld 15°. Boven in het gebergte, 
Meer hamus en organische stof op en in den grond, en in 
het grondwater. 
ò, In den regel geen droge tijd. Waterbeweging: door- 
loopend neerdalend: {YY}. Grondwater nadert van a tot 
c. Verweeringsvorm: uitwassching met behulp van orga- 
nische stof; vorming van bruingeele tot bleeke gronden. 
C. Temperatuur hoog, of lager. Maar verweering onder 
water, „subhydrisch”’, zonder lucht. 
s. Waterbeweging gering. Grondwater altijd nabij c. Ver- 
weeringsvorm: meest uitwasschend, maar steeds met behulp 
van organische stof; vorming van blauwgrijze tot witte 
gronden. 
Ziedaar een 6-tal hoofdtypen. Van de onderscheidingsken- 
merken werd de Kleur bijzonder gereleveerd, niet omdat deze 
uit wetenschappelijk of praktisch oogpunt zoo belangrijk is, 
maar omdat zij ’t gemakkelijkst waarneembaar is. 
Dat behalve deze hoofdtypen natuurlijk nog veel meer 
onderlinge overgangstypen voorkomen, spreekt van zelf; daar- 
over dus hier nu niet meer ; maar wel een paar woorden over het 
Stadium van Verweering. 
Tusschen het begin en het einde van een of andere ver- 
weering verloopt n.l. een heele tijd, en nu kan een grond, 
dien wij in ’t oog vatten, verkeeren in een beginstadium van 
verweering, of wel in een eindstadium. In ’t eerste zal er nog 
een groote voorraad verweerbare mineralen voorhanden zijn ; 
men noemt dan den grond jeugdig —= juveniel, omdat hij nog 
veel plantenvoedsel kan leveren, naarmate de verweering 
voortschrijdt; daareategen heet een uitverweerde grond (die 
dus praktisch al gemest moet worden met minerale kunst- 
meststoffen) — seniel —=afgetakeld. Men heeft dus bijv. deze 
reeks: versche asch <—— juveniele grond <—> seniele grond 
<> doode grond. Het troostelooze einde, dat er niets meer 
op zou groeien, laat zich echter gelukkig in de meeste geval- 
len vermijden door flinke bemesting, waardoor men even- 
redig aan die bemesting in bovenstaande reeks van rechts 
naar links opschuift, 
