— 147 — 
a, de in ’t wild groeiende flora. 
b. den stand, de ontwikkeling, de opbrengst der cultuur- 
planten. 
a. Soms geeft de natuurlijke flora zeer mooie aanwijzingen 
omtrent hooge of geringe vruchtbaarheid, droge of natte 
gronden, zware of lichte gronden, geschiktheid voor bepaalde 
culturen, Maar om deze aanwijzingen naar waarde te kunnen 
benutten, is wel zeer langdurige ervaring en routine, en 
bovendien persoonlijke neiging tot, en begaafdheid voor deze 
wijze van beoordeeling noodig; in ’t algemeen heeft men er 
dus niet veel aan, zoolang wij objectief nog zoo weinig 
weten van het verband tusschen grond en ílora. 
b. De cultuurplanten leveren natuurlijk meer rechtstreek- 
sche gegevens. Deze zijn van des te meer waarde, naarmate 
zij loopen over een grooter aantal jaren, omdat dan de af- 
wijkingen, de toevalligheden vân een enkelen oogst minder 
op den voorgrond treden. Hier moge bijv. herinnerd worden 
aan de padi-proefsnitten voor het landrente-onderzoek. 
Maar ook deze beoordeeling blijft zuiver empirisch; zij zegt 
ons niets omtrent de redenen, waarom de ééne grond beter is 
dan de andere, — niets omtrent de mogelijke wegen om een 
minderwaardigen grond te verbeteren. 
Daarom heeft men zich met deze indirecte beoordeelingen 
van den grond niet tevreden kunnen stellen, en zich genoopt 
gevoeld, den grond zelve aan onderzoek te onderwerpen —(B)--, 
en zoo zijne eigenschappen te bepalen. 
Hier is het weer niet de plaats om het grondonderzoek in 
bijzonderheden na te gaan; volstaan moge worden met de 
uavolgende aanduidingen. 
B. Het grondonderzoek kan ziju: 
a. mechanisch-physisch, 
b. chemisch, 
c. mineralogisch, 
d. geologisch. 
a. Mechanisch-physisch bepaalt men de korrelgrootte der 
gronddeeltjes (grind, zand, stof, klei), het gedrag van den grond 
ten opzichte van water (bewerkbaarheid, plasticiteit, water- 
