— 148 — 
capaciteit; licht of zwaar), en vindt zoo soms zeer bruikbare 
algemeene steunpunten. Menigmaal zeggen zij, op zich 
zelf beschouwd, echter niets, of leiden zelfs tot verkeerde 
conclusies. 
b. Chemisch richt men zijn onderzoek meestal slechts op 
de hoofd-plantenvoedingsstoffen: stikstof, phosphorzuur 
en kali, bereikt daarmede in talrijke gevallen treffende en 
belangrijke resultaten ten aanzien van eventueel noodige 
bemesting, maar loopt toch ook menigmaal vast, als men zich 
tot dit chemisch onderzoek beperkt. 
c. _Mineralogisch (en petrografisch) kan men ’t best uitma- 
ken, of een grond nog juveniel ig, of wel reeds seniel, of 
men er in toekomst nog veel van mag verwachten, of 
er erg voorzichtig mee moet zijn, om de bestaande vrucht- 
baarheid te behouden, enz. Aldus kan men ook dikwijls 
allerlei zeggen omtrent de herkomst van een grond, en gaat 
daarmee al min of meer over tot 
d. Geologisch, beter gezegd: agrogeologisch onderzoek. De 
hoofdlijnen, waarlangs dit zich beweegt, vindt men voldoende 
in het eerste deel van dit opstel aangeduid; zij behoeven dus 
hier niet te worden herhaald. Historisch is b op a gevolgd 
en zijn c en d ’t laatst tot ontwikkeling gekomen; thans 
heeft men echter het standpunt bereikt, dat d het funda- 
menteele van het onderzoek moet zijn, gesteund door de 
gegevens van c; en dat b en a welkome, ja, maar al 
te dikwijls zeer noodzakelijke, aanvullingen daarvan behooren 
te zijn. 
Ter beantwoording der vraag, wat nu voor de Praktijk de 
voornaamste eigenschappen zijn, zou men kortweg kunnen 
zeggen, dat de grond moet hebben: 
1. voldoende lucht, 
2, voldoende water, _} voor de cultuurplanten 
8. voldoende voedsel, | 
4, voldoende woongelegenheid, voor de plantenwortels; en 
5. voldoende handelbaarheid, voor den landbouwer. 
De volgende voorbeelden mogen toonen, hoe groote ver- 
schillen ten deze aan verschillende grondtypen soms wel 
zijn waar te nemen. 
