EENIGE BIJZONDERHEDEN OMTRENT 
DE CASSIA-CULTUUR. 
Inleiding. Waar er over de Cassia nog weinig bekend is, 
— ook van Gorkom’s O.-l. cultures geeft geen juiste en volledige 
inlichtingen — kan het zijn nut hebben, hier eens het een en ander 
betreffende deze cultuur na te gaan. 
De gegevens voor dit opstel heb ik verzameld ter Sumatra's 
Westkust, zoowel uit bevolkingstuinen, als uit tuinen op Euro- 
peesche ondernemingen, evenwel ook uit genomen proeven. 
Op de botanische kenmerken der plant zullen we niet diep in- 
gaan. Het is bekend, dat ze behoort tot de familie der Lauraceeën, 
terwijl men tot voor kort geleden het over haar juisten naam nog 
niet eens was. 
Nu is het echter een uitgemaakte zaak (zie „De nuttige planten 
van Ned.-Indië”, deel Il door K. HEYNE), dat het product, dat 
onder den naam van Cassiabast verhandeld wordt, afkomstig is 
van de Cinnamomum Burmanni BL. 
In Europa kent men het beter onder den naam van Cassia vera. 
De boom kan een hoogte bereiken van 20-25 M. De jonge blaad- 
jes hebben een vuurroode kleur, waardoor de boom een decoratief 
aanzien krijgt en wel eens als sierplant op de erven der Europee- 
sche woningen wordt aangeplant. De wit-gele bloempjes leveren 
blauwe bessen, ter grootte van aalbessen. 
Cultuur. a. Zaaien en uitplanten. 
Hoewel de Cassia op alle gronden, mits niet al te slecht, wil 
groeien, is er slechts daar een winstgevende cultuur van te ver- 
wachten, waar men beschikt over een humusrijken, goed doorlaten- 
den bodem. In armere gronden groeit de Cassia zeer langzaam en 
duurt het tientallen van jaren eer de boom een voldoenden om- 
vang heeft om met voordeel geoogst te worden. De voor deze cul- 
tuur meest gewenschte hoogte boven zee is 600-1000 M. 
De Cassia wordt gewoonlijk uit zaad gekweekt, hoewel hier 
door de bevolking ook nog minder goede voortplantingsmethoden 
