stampen in een rijstblok, ineens van de hoornschil ontdaan en gaf 
de bekende slechte kwaliteit koffie, met veel zilvervlies. Het overige 
deel werd in een paar leege petroleumblikken geworpen, waarna 
zooveel kokend water werd bijgevoegd, dat alles juist onder 
water stond. Na even vluchtig roeren, werd alles onmiddellijk weer 
op een tampir uitgegoten, waarna de koffie wederom in de zon ter 
droging werd uitgelegd. Voor deze bewerking kozen wij een bij- 
zonder warmen dag uit, met het resultaat, dat de tegen 10 uur 
‘'s morgens met warm water bewerkte hoornschilkoffie, tegen 1 uur 
‘smiddags van denzelfden dag weer volkomen droog was, 
waarna dan ook met het stampen kon worden begonnen. 
Waarschijnlijk had de plotselinge onderdompeling in het koken- 
de water het zilvervlies van de reeds glasharde hoornschilkoffie 
doen springen, want. na het stampen was van het 
zilvervlies op de boonen niets meer te beken- 
nen, zoodat met deze kleine bewerking een product werd verkre- 
gen, dat weinig of niets behoeft achter te staan bij de op Europee- 
sche wijze (d.w.z. met behuip van kostbare drooghuizen) be- 
reide Robustakoffie, vooral als het nog even — evenals op de 
meeste Europeesche onderneming geschiedt — vóór den verkoop 
aan eene kleine sortatie wordt onderworpen. 
Het wil steller dezes voorkomen, dat deze proef groote econo- 
mische gevolgen kan hebben, daar hiermede is aangetoond, dat 
het geenszins tot de onmogelijkheden behoort, dat ook door kleine 
beurzen „goede kwaliteit” Robustakoffie kan worden bereid. Al- 
leen is het jammer, dat koffieplanters dergelijke belangrijke zaken 
niet terstond wereldkundig maken; al ís dan ook de waarschijnlijk- 
heid vrij groot, dat er, behalve de heer W. KRAMERS, nog wel 
ander planters zullen zijn, wien deze warm-water-methode bekend 
is, er zullen toch ongetwijfeld nog wel honderden andere planters 
zijn, die met deze bereidingsmethode níet bekend waren. 
Want, niet alleen voor de vele duizenden Inlandsche Robusta- 
koffie-planters mogen de uitkomsten dezer proef van belang wor- 
den geacht, doch ook voor de kleinere Europeesche planters is 
zulks m.i. het geval, daar toch alleen groctere ondernemingen 
zich de weelde van een naar de eischen des tijds ingericht droog- 
huis kunnen veroorloven. 
Verder zijn nog proeven in gang, of met ingraving in den grond 
