— 190 — 
Onder „ontijdig afsterven” van een pepertuin heeft men te ver- 
staan het te gronde gaan vóór het 15de levensjaar. Het ziektebeeld 
vertoont meestal een langzamen achteruitgang, waarbij de stand 
van den tuin steeds ijler wordt. Een enkele maal treedt plotseling 
een groote achteruitgang op door bijzondere omstandigheden 
(droogte, zware dracht). 
Het ontijdig afsterven kan niet verklaard worden door de wer- 
king van dierlijke of plantaardige parasieten (aaltjes, schimmels, 
boorders in dadap). De oorzaak schuilt in den cultuurtoestand der 
pepertuinen. 
Van de dadapziekten zijn alleen de stamboorders (Batocera) 
en de topboorders (T erastia) plaatselijk van beteekenis. Ter 
bestrijding van de eerste moeten alle aantastingen gezocht en uit- 
gesneden, tegen de tweede is vermoedelijk het geregeld kaal snoei- 
en (inkappen) van de dadap, zooals thans reeds somtijds geschiedt, 
afdoende, mits het snoeisel verbrand wordt. 
IV. Het ontijdig afsterven komt alleen voor in het westelijk en 
zuidelijk deel van de Lampongs, waar goede pepergronden meer en 
meer schaarsch worden. Vooral in plaatselijk dicht bevolkte stre- 
ken, zooals Kalianda en de Wai Lima, worden thans de meeste pe- 
pertuinen aangelegd op minder goede of reeds vroeger afgeboerde 
gronden. Bij Tandjong Karang en in de Wai Lima wordt het gebrek 
aan grond vooral veroorzaakt door de uitgestrekte erfpachtspercee- 
len, die in de Wai Lima-streek over een lengte van 32 K.M. slechts 
een 1—3 K.M. breede strook voor een bevolking van 20 kampongs 
beschikbaar lieten, terwijl de Lampongsche pepercultuur, wat de 
behoefte aan grond betreft, te vergelijken is met de Delische ta- 
bakscultuur. 
De pepercultuur van Chineezen en Bankaneezen op Banka (zie 
Meded. 19) bewijst, dat ook op gronden, waar pepertuinen regel- 
matig vóór het 10de jaar afsterven, schitterende pepertuinen moge- 
lijk zijn en meer dan 20 jaar in productie kunnen blijven, indien aan 
grondbewerking, bemesting en andere maatregelen de noodige zorg 
besteed wordt. 
Ook in Britsch-Indië is men tot de conclusie gekomen, dat de 
pepercultuur daar, waar geen maagdelijke gronden meer beschik- 
