EEN EN ANDER OVER DE WETENSCHAPPELIJKE 
NAMEN DER PLANTEN. 
Wanneer iemand over een plant, welke hem om de eene of 
andere reden belang inboezemt, iets te weten wil komen, b.v. 
over de bestanddeelen of over bepaalde eigenschappen van de 
plant, dan zal hij twee wegen kunnen inslaan en wel: 
Of hij kan zelf onderzoekingen doen, òf hij kan nagaan, welke 
waarnemingen door andere personen over die plant verricht 
zijn, en deze onderzoekingen zoo noodig later aanvullen. 
Volgt men den eersten weg, die dikwijls lang en moeilijk is, dan 
zal het duidelijk zijn, dat een dergelijk onderzoek geheel gedaan 
kan worden zonder dat de onderzoeker den naam van de plant 
weet, en dat die naam hem ook niet behoeft te interesseeren. 
Men loopt dan echter veel kans, onderzoekingen te doen, 
welke reeds lang door anderen verricht zijn, en dat is 
een voor den tegenwoordigen tijd vrij verspillende wijze van 
werken. 
Volgt men den tweeden weg, dan is het een onafwijsbare 
eisch, dat de onderzoeker weet, welke plant hij onder handen 
heeft; en daar het vrijwel zeker is, dat iedereen, die zich met 
plantenstudie bezighoudt, dezen tweeden weg zal volgen, kunnen 
wij als stelling aannemen, dat men voor zulk een botanisch 
onderzoek den naam van de te bestudeeren plant moet weten. 
Hoe die naam te vinden is, zal menig lezer slechts in bepaalde 
gevallen duidelijk zijn, b v. wanneer het een wildgroeiende 
plant betreft en er voor het land, waar die plant groeit, een 
„Flora” bestaat, of wanneer het een cultuurplant is, en men 
een werk weet, waarin de planten, die tot die groep behooren, 
beschreven worden. | 
In heel veel andere gevallen zal er niets anders op te vinden 
zijn, dan dat men de plant opstuurt naar personen, die geacht 
kunnen worden, ook in andere gevallen den naam te zullen 
vinden, naar systematici. 
Tysm. 14 
