IETS OVER DE TEELT VAN ARTSENIJGEW ASSEN. 
Het moet stellig ten eenen male ondoenlijk geacht worden, 
aan te geven, waar en wanneer men met het verbouwen van 
geneeskrachtige planten een begin gemaakt heeft. 
In de eerste plaats natuurlijk omdat men den oorsprong van 
deze cultuur te zoeken heeft in lang vervlogen tijden, waarvan 
weinig of niets met zekerheid bekend is. In het oude Egypte 
moeten b. v. reeds—naar TSCHIRCH in zijn groot Handbuch 
der Pharmakognosie meedeelt—vlas, Ricinus en pepermunt, 
planten, die ook thans nog geneesmiddelen leveren, in aanbouw 
geweest zijn, en in vele zeer oude geschriften vindt men 
aanduidingen, die -er op wijzen, dat sommige planten bepaal- 
delijk gekweekt werden met de bedoeling, ze als geneesmiddel 
aan te wenden. Wanneer men met het aanplanten van der- 
gelijke gewassen begonnen is, valt echter uit niets af te leiden. 
Er is intusschen nog een andere reden, waarom het niet 
aangaat, een bepaald tijdperk of een bepaalde plaats voor den 
oorsprong van de geneeskruidenteelt aan te wijzen, en juist 
in een land als Nederlandsch-Indië, waar de volksgeneeskunde 
zich nog in een bloeiend bestaan verheugt, is men beter dan 
elders in staat om de beteekenis van die reden te beseffen. 
Gaat men nl. eens na, van welke middelen de volksgenees- 
kunde zich bij voorkeur en in hoofdzaak bedient, dan blijken 
dit geenszins krachtig werkende producten te zijn, zooals de 
officieele geneeskunde die heden ten dage, op grond van meer 
of minder helder inzicht in den aard der ziekten, zoo vaak 
bezigt, maar veelal onschuldige plantendeelen, over wier the- 
rapeutische waarde wij, verwend door „ines” en „olen”, geneigd 
zijn, met skeptischen glimlach de schouders op te halen, zonder 
twijfel zeer dikwijls terecht. 
Een niet onbelangrijk deel van deze hier te lande gebruike- 
lijke plantaardige geneesmiddelen zou men gevoegelijk ook 
onder de voedings- of genotmiddelen kunnen rangschikken; 
