— 225 — 
en gekweekte, worden er vermeld, die alleen als geneesmiddel 
dienen, en daaronder zeer vergiftige, als mandragora — een 
Afropa-soort—en Cicuta—Conium maculatum. 
In Prinmus' tijd werden in Rome reeds uitheemsche genees- 
middelen aangewend. Zoo b.v. de castorolie, uit Egypte 
aangevoerd, die nietalleen als laxans, maar ook als haarmiddet 
dienst deed, gelijk hier nog heden ten dage het geval is. Ook 
was destijds reeds van sommige vreemde planten, waaronder 
ook artsenijgewassen, de cultuur in Italië ingevoerd. 
Gedurende de Middeleeuwen werd de teelt van geneeskrui- 
den vooral beoefend in de tuinen van kloosters, waar men ze 
noodig had voor de verpleging van zieke en gewonde inwoners 
en vreemden, en waar menigmaal ook gepoogd werd, heilzame 
gewassen uit andere streken aan te kweeken. Van de klooster- 
tuinen uit moet, naar men aanneemt, de cultuur van verscheidene 
gewassen onder de omwonende bevolking ingang gevonden 
hebben. Bevorderd werd de uitbreiding van deze cultuur ook 
door een capitulare van Karel den Groote, waarin hij de teelt 
van een 30-tal geneeskrachtige planten op de erven der boe- 
ren aanbeveelt, een perintah haloes, die in die dagen wel de 
beteekenis van een perintah kras zal gehad hebben. 
Later bracht de vooruitgang van de geneeskunde en de 
afscheiding van het apothekersbedrijf mede, dat apothekers 
vaak een aanplant van geneeskruiden voor eigen gebruik aan- 
legden, terwijl dikwijls ook in grootere plaatsen dergelijke tuinen 
van grooteren omvang en grootere verscheidenheid met steun 
van overheidswege in het leven geroepen werden om in alge- 
meene behoeften te voorzien. Een tuin van dien aard, die 
omstreeks het midden van de 16e eeuw door een lijfarts van 
Edward III gesticht werd, zou den oorsprong gevormd hebben 
van de Kew gardens. Vorstelijke belangstelling was in die 
dagen vaak een drijfkracht van de grootste beteekenis, waar 
het gold, iets nuttigs tot stand te brengen. Ook elders, in 
Leiden, in Antwerpen en Brussel b. v‚, ontstonden latere 
botanische tuinen uit, door apothekers aangelegde aanplan- 
tingen van in- en uitheemsche geneeskrachtige gewassen. 
Inderdaad heeft de ontwikkeling der Plantkunde veel aan de 
beoefening der Pharmakognosie te danken, al zou men tegen- 
