— 211 — 
afkomstige, in alle maanden van het jaar ingezamelde exemplaren, die 
door mij, hetzij levend. hetzij gedroogd, werden onderzocht, waren 
zonder witzondering beide bloemen van het aartje gesloten; steeds be- 
vatte, zelfs bij reeds afgevallen aartjes, de onderste bloem nog 3 meet- 
draden met onwitgegroeide helmdraden, de bovenste 3 dergelijke meel- 
draden en nog binnen de glumae besloten stempels. Nooit zag ik op het 
veld of elders de meeldraden naar buiten hangen, de stempels buiten 
de bloem steken, zooals men dat bij de andere grassen zoo gemakkelijk 
kan waarnemen. De helmknoppen waren steeds ongeopend, nooit nam 
ik op een der vele onderzochte stempels één enkelen stuifmeelkorrel 
waar. Het gras is dus geheel aangewezen op vegetatieve verspreiding, 
die gelukkig, ondanks de felle vervolging, waaraan de plant blootstaat, 
ruimschoots voldoende blijkt om haar voor uitroeiing te behoeden. 
Bloeitijd : 
Het geheele jaar door kan men pluimen aan de plant vinden. 
Het gras bloeit echter nooit, steeds vallen de aartjes ongeopend 
af. Ook van kleistogamen bloei is geen sprake. 
Verspreiding: 
Het gras werd het eerst in Spanje ingezameld. In lateren tijd 
werd. het gevonden in het geheele Middellandsche-Zeegebied, 
voorts in Mesopotamië, Engelsch Indië, Ceylon, de Philippijnen, 
Bangka, Java, Madoera, in Mocambique en de Kaapkolonie. Een 
afwijkende vorm (zie de noot op pag. 9) komt voor ín Australië. 
Dat dit op Java nooit zijn bloemen openend en nooit vrucht- 
dragend gras hier inheemsch zou zijn, komt mij onwaarschijnlijk 
voor, te meer, daar het door geen der oudere schrijvers werd 
vermeld. RUMPHIUS, die talrijke Javaansche planten in zijn Am- 
bonsch Kruidboek opnam, vermeldt Panicum repens niet. ZOLLIN- 
GER, die meerdere duizenden planten op Java bijeenbracht en 
daaronder tal van landbouwonkruiden, heeft dit opvallende, ge- 
makkelijk kenbare, en hier thans zeer algemeene gras niet inge- 
zameld, Pas in 1854 vindt men voor het eerst Panicum 
repens (onder den naam Panicum ischaemoides) 
voor Java opgegeven en wel bij Buse (Plant. Jungh. 374) naar 
aanleiding van materiaal, dat JUNGHUHN verzameld had op den 
Diëng. Dit is ook de eenige groeiplaats, die bij MiQvEL (Flora 
Ind. Bat. II, 450) wordt vermeld. Thans nog (1917) is het gras 
in het Buitenzorgsch Herbarium, voorzoover Nederlandsch Indië 
