— 306 — 
lange peper (Piper retrofractum Vahl) en het is niet onwaarschijnlijk, 
dat in de andere havens beide artikelen, die niets op elkaar lijken, 
bijeengenomen of verwisseld worden. De grootte van den uitvoer 
is daarom zelfs niet bij benadering op te geven.” Vervolgens wordt 
nog uiteengezet, hoe een aantal vruchten van andere Piperaceeën, 
en zelfs van niet verwante planten, wier vruchten min of meer 
op cubeben gelijken, als echte cubeben aan de markt komen, en 
door welk kenmerk de echte van de andere te onderscheiden zijn. 
Van minder belang zijn een paar volgende Piper-soorten. Om- 
trent Piper longum L. wordt gezegd, dat dit wel de stam- 
plant is van de Eng.-Indische lange peper, maar niet van de lange 
peper van Java, die veelvuldig verkeerdelijk met den naam P. 
longum L. wordt aangeduid. 
Piper methysticum Forst. Hier vindt men verhaald 
de eigenaardige, weinig smakelijke wijze, waarop in Z. Nieuw 
Guinea uit de wortels een bedwelmende drank bereid wordt, 
alsmede cijfers omtrent den uitvoer van dien wortel naar Duitsch- 
land tot het bereiden van het geneesmiddel gonosan. 
Bijna 6 bladzijden beslaat een mooi, bijzonder zaakrijk artikel 
over peper, Piper nigrum L. Cultuur, oogst, bereiding tot 
zwarte en tot witte peper, handel en chemische samenstelingl 
komen achtereenvolgens ter sprake. 
Dat de lange peper van Java, de tjabe djawa, niet van 
Piper longum L. komt, is boven reeds aangestipt. Piper 
retrofractum Vahl is de ware stamplant; het synonym 
P. longum Bl. geeft natuarlijk licht aanleiding tot verwarring 
HEYNe behandelt kortelijk de cultuur op Java, aan de hand van 
Riprey, Spices, maar wijst er tevens op, dat volgens CRAMER de 
vruchtaren meest in het wild verzameld worden. Verder wordt 
omtrent het gebruik en omtrent de — niet betrouwbare — uitvoer- 
statistiek het een en ander gezegd. 
Met twee weinig belangrijke soorten, P. sarmentosum 
Roxb. en P. sirium C.D.C., wordt de familie der Piperaceeën 
besloten. 
Beknoptheid, duidelijkheid en volledigheid, dit zijn de eigen- 
schappen, die HEYNE overal aan zijn boek tracht te geven. 
Volledigheid ook in dien zin, dat hij ook voor minder belang- 
rijke planten geen moeite te veel heeft geacht — dit is juist een 
