— 416 — 
Typen van Cocos nucifera L. 
Drie hoofdsoorten zijn te onderscheiden: 
1. De groene klapper, 
2. De roodbruine klapper, 
3. De grauwbruine klapper, 
1. en 2. zijn onder te verdeelen in laatrijpende en vroegrij- 
pende ondersoorten, 
3. is altijd ’n vroegrijpende. 
Behalve in den vorm, zijn er ook in de kleur afwijkingen, 
maar dit zijn mi. verschillen binnen de soort. 
In het Tjiamissche, waar de Inlander veel kokospalmen plant, 
hebben enkelen de waarneming gedaan, dat uit de grauw- 
bruine cocos wel eens de albino vorm ontstaat, die ten onrechte 
door hen gading genoemd wordt: dit moet zijn de srie 
woelan. Ook in het Tegalsche heeft men deze meening. 
Is het bovenstaande juist, dan moet men denkelijk den albino 
vorm opvatten als een mutatie. Meerdere afwijkingen komen 
voor, die waarschijrlijk als mutaties zijn op te vatten zooo. a. 
de ongesteelde of aarklapper, brodjol of goendoel. 
De dwergsoorten gading en poejoeh zullen hier niet 
besproken worden, deze beide soorten komen nog niet als 
aanplant voor. 
De Inlandsche aanplant. 
De desman plant steeds op zijn erf klapperboomen en kent 
het groote nut van dezen plamboom. Ofschoon vaak langs de 
grenzen van desa’s de klapperboomen te dicht op elkaar wor- 
den geplant naast bamboe en andere haagplanten, zijn de 
boomen om het huis in wijder verband geplant. Gold vroeger 
de meening, dat de boomen op 2% toembak of 30 voet uit 
elkaar moesten geplant worden, tegenwoordig plant men in het 
Tjiamissche op 2 toembak of 24” afstand. 
Dit is juist gezien: de uit roode-grindrijke lateriet bestaande 
grond is er arm, het is dan ook voordeeliger gebleken, dichter 
op elkaar te planten. Men begint met op rijen te planten, maar 
door het inboeten zijn de rijen later niet zuiver meer. De 
Inlander plant in vierkant verband en geeft als afstanden aan 
