ee] : t 
ANA id 
' 
1. Vervrouwelijking. t 
Mannelijke pluimen, die hier en daar een stijl dragen, vindt 
men vrij talrijk. Enkele pluimen dragen niet zelden vrij verspreid 
een paar naakte vruchtjes, waarvan gewoonlijk niet veel terecht 
komt. Overigens wijken deze pluimen niet af van het nor male 
type, zoodat ze weinig worden opgemerkt. (fig [.). 
Meermalen komt het voor, dat het middendeel van de pluim 
een naakte kolf draagt, waarvan de top nog duidelijk een man- 
nelijke bloeiwijze vormt, terwijl gewoonlijk de laagst geplaatste 
zijtakken van de pluim geheele rijen goedgezette korrels dra- 
gen. Meestal dragen zulke zijtakken twee rijen korrels. (fig. II.) 
Nog verder voortgezette vervrouwelijking vindt men bij kolf- 
pluimen als fig, III. afbeeldt. Het aantal zijtakken is beperkt 
tot 5 à 6, alle zijtakken zijn aan de onderste helft vergroeid 
tot twee lijsten, terwijl de bovenste helft mannelijke bloemen 
draagt, die echter bijna alle ook een stijl op een rudimentair 
vruchtbeginsel dragen. Of het stuifmeel dezer bloempjes vrucht- 
baar is, is moeilijk uit te maken, Wel is het zeker, dat de 
rudimentaire meeldraden aan de duidelijk vrouwelijke midden- 
kolf geen normaal stuifmeel kunnen voortbrengen, 
Figuur IV vertoont een pluim, die nog minder mannelijke 
eigenschappen heeft behouden. Zelfs de middenkolf draagt geen 
duidelijk mannelijke bloempjes, al brengt de top het niet tot 
vruchtzetting. 
Figuur VI geeft den meest vervrouwelijkten vorm. Alle 
zijtakken dragen bijna alleen duidelijk vrouwelijke bloempjes, 
die vrucht zetten. Deze vorm komt talrijker voor dan de voor- 
afgaande overgangsvormen. 
Behalve de hier afgebeelde afwijkingen zijn er talloos vele 
tusschenvormen in deze groep, die echter alle een plaats zou- 
den kunnen innemen in deze reeks. 
Gewoonlijk gaat de neiging tot vervrouwelijken samen met 
een minder goed uitschieten, zoodat de laatste vormen van de 
reeks de kortste planten leveren, waarvan de kolfpluim het 
moeilijkst uit de scheeden der stengelbladeren uitschuift, zoo- 
dat de eindvorm niet zelden een van boven open kom vormt, 
waarin de verwijfde pluim al heel gemakkelijk tot rotting 
overgaat. 
