A 
mede in den botanischen tuin te Singapore een oliepalm van 
geheel ander uiterlijk gezien te hebben dan de onze vertoont ; 
ik heb er dadelijk zaad van aangevraagd en afstammelingen 
ervan staan thans reeds in de Lampongs in den grond. 
Trouwens, de oliepalm is een plantensoort, die, als zooveel 
planten, bij nader onderzoek tal van verschillende variëteiten 
blijkt te bevatten. Sedert 1913 zijn wij bezig, zooveel mogelijk 
vormen in te voeren; deze pogingen mogen goed geslaagd 
heeten. Thans beschikken wij over een vijftiental verschil 
lende vormen, uit allerlei Afrikaansche kolonies hierheen over- 
gebracht. 
Het gevaar voor kruisbestuiving en verbastering, reeds bij 
de eerste zaadwinning, waarop straks reeds werd gewezen, 
is daarbij niet uit het oog verloren. De planten van een- 
zelfde variëteit zijn telkens bijeen geplant op plaatsen, waar 
zij niet met stuifmeel van andere oliepalmen bestoven kunnen 
worden. In 1918 zal het Selectiestation misschien voor het eerst 
van enkele der nieuwe vormen kleine hoeveelheden zaad ter 
beschikking van de praktijk kunnen stellen. Althans een 
boom, in 1915 uitgeplant, heeft reeds vrucht gezet. Dit is 
tevens een aardig bewijs ervan, hoe snel de oliepalm zich hier 
te lande ontwikkelt. Binnen de drie jaar na het uitplanten 
zal de boom de eerste rijpe vruchten geven. 
De bijzonderheden van meer dan een halve eeuw geleden, 
in Dr. Hungers boek verzameld, leeren opnieuw de waarheid 
van het „l'histoire se répète.” In 1858 gaf Prof. de Vriese den 
raad, pogingen te doen om Attalea Cohune, eveneens 
een olieproduceerende palmsoort, hier in te voeren. Blijkbaar is 
dit toen ter tijd niet gelukt. Sedert 1913 doen wij opnieuw 
pogingen in dezelfde richting; en al is het tot nu toe niet 
gelukt, de echte Attalea Cohune te bemachtigen, ik geef 
de hoop nog niet op, haar ook eenmaal in de verzameling 
van tropische cultuurgewassen, welke in den tuin in de Lam- 
pongs wordt bijeengebracht, te zullen invoegen. 
P. J. S. CRAMER. 
