nn nnn Ge neede ee eere eere er nr eee eend nn ed 
CAUSERIE IN VERBAND MET LANDBOUW OP DE 
WITTEKRUIS-KOLONIE TE SALATIGA 
DOOR 
A. VAN EMMERIK. 
Ruim tien jaren geleden kregen wij bezoek van iemand, die 
op het Dieng-plateau was geweest en daar eenige tarwearen 
had geplukt, die hij in zijn zak gestoken had, zonder er later 
meer aan te denken. Terwijl hij met mij stend te praten met 
de handen in de zakken, riep hij ‘plotseling: „Kijk hier heb 
je nog een tarwekorrel van de Dieng”. Hij haalde de hand 
uit zijn zak en toonde mij den korrel. Hij doorzocht zijn 
zakken nog eens goed en slaagde er in, een vijftal korrels 
te voorschijn te brengen, die hij mij gaf. Ik plantte ze, oogstte 
de opbrengst, plantte weer, oogstte te zijner tijd weer, en kon 
toen een tamelijk stuk grond met tarwe bezaaien. Wij brachten 
het zoover, dat wij op het laatst zakken vol tarwe in de schuur 
hadden. Daar wij er echter geen koopers voor vonden, ge- 
bruikten wij de tarwe zelf door er meel van te laten stampen, 
en gingen niet door met onze tarwe-kultuur. 
Onze ervaring is, dat het zaaien van tarwe bij het begin 
van den regentijd geen aanbeveling verdient, omdat de aren 
water kunnen houden, waardoor de korrels bij voortdurenden 
regen ontkiemen. April — de marèngtijd — zooals de inlanders 
hier zeggen omdat dan de garèng (een cigaal-soort) zijn luide 
eentonige muziek doet hooren — schijnt de aangewezen tijd 
voor het uitzaaien te zijn, ofschoon wij gezien hebben, dat de 
walang-sangit zich dan in tamelijk groote menigte op het 
tarweveld verzamelde, zonder echter zoo veel nadeel aan de 
aren toe te brengen als ze dit bij rijst doet. Daar wij op pas 
gerooiden bosch-grond gezaaid hadden, kan de aanwezigheid 
dezer walang-sangits misschien verklaard worden uit het feit, 
dat het struikgewas in het bosch een schuilplaats voor hen 
geweest was, terwijl tarwe in gewone omstandigheden geen 
