— 496 — 
alleen daar mogelijk, waar het land kunstmatig geïrrigeerd wordt, 
doch zulk land wordt dan ook zeer intensief bebouwd. Deze oasen. 
van cultuurplanten leveren dus het eenige voor de sprinkhanen te 
verkrijgen voedsel; daarop zijn ze uitsluitend aangewezen. Het is. 
dus noodzakelijk, de sprinkhanen te vernietigen voordat ze gele- 
genheid hebben om de geïrrigeerde akkers binnen te vallen. Deze 
noodzakelijkheid maakt het gebruik van maagvergiften als lood- 
arsenaat of Parijsch groen onmogelijk en de (roemruchtige!) Coc- 
cobacillus acridiorum, (die het vrijwel overal in de practijk aflegt, 
Ref.) kan ook niet toegepast worden, aangezien deze met het voed- 
sel verzwolgen moet worden en het zoover niet mag komen. Er 
bleef dus niets anders over dan het verzamelen van de volwassen 
dieren en de jongen door die in tevoren gereed gemaakte greppels 
te drijven en ze te begraven of ze met bij-aanraking-doodende in- 
secticiden te bespuiten. 
Voor de aankomst van den te verwachten inval wordt een rond- 
schrijven gericht aan de hoofden der dorpen in de Nijldelta en de 
lagere vallei. Dit bevat volledige voorschriften, hoe men met in— 
vallende zwermen handelen moet, wat gedaan moet worden ten 
opzichte van de eimassa’s en van de uitkomende, jonge larven. 
Dientengevolge werd de eerste aankomende zwerm in 1915 met 
kracht bestreden en die strijd werd het geheele eerste half jaar van 
1915 voortgezet. Het vernietigen van de volwassen dieren en van 
de eieren geschiedde tegen een tevoren door het Gouvernement vast- 
gestelde belooning, terwijl het aanleggen van greppels om daarin 
de nijmphen te jagen en te begraven, geschiedde onder het heer- 
schende stelsel van onbetaalden arbeid. De invallende zwermen 
werden in groote aantallen in den vroegen morgen, wanneer ze 
nog versuft zijn, gevangen en door verbranden of begraven — de laats 
te methode bleek de meest bevredigende — vernietigd. Destelselmatige 
vernietiging der eieren werd algemeen toegepast; zij bestond uit 
het omspitten der eieren-afzetplaatsen en het blootstellen der eieren 
aan de zonnehitte, of door twee of drie keeren te ploegen. Ook 
werden de eiermassa’s verzameld en begraven, en op andere plaat 
sen zette men de plekken, die eieren bevatten, onder water. Dit 
laatste had meer succes op zware gronden dan op zandgronden. 
In spijt echter van deze uitgebreide maatregelen tegen de eieren 
verscheen nog zoo’n reusachtig aantal larven, dat de vernietiging 
daarvan het grootste deel van het bestrijdingswerk bleef uitmaken. 
Zooals reeds vermeld werd, bleek het spoedig, dat vergiftigd. 
lokaas niet gebezigd kon worden, daar de jonge larven eenige dagen 
