Hier kan er alleen sprake van zijn enkele trekken te schet- 

 sen, om eenigszins een denkbeeld te geven van aard en 

 werkzaamheden van den kloeken, termen man, vierkant en 

 pittig tevens, met een ijzer gestel niet minder dan met een 

 ijzeren wil toegerust. 



Voor hetgeen Teijsmann deed dient de natuur ook het 

 lichaam goed bedeeld te hebben. Als hortulanus van den 

 Builenzorgsehen tuin deed hij tussehen de jaren 1853 en 1867, 

 achtereenvolgens reizen in of naar: West-Java, Oost-Java, 

 Bali, Sumalra's Westkust, Palembang, de Lampongsche dis- 

 tricten, Cheribon, Banjoemas, Madoera, Bawean, de Molukken, 

 Bagelen en Siam. Op al deze reizen werden veel planten 

 voor Buitenzorg verzameld en over cultures in het algemeen 

 inlichtingen ingewonnen of gegevens verstrekt. Somtijds 

 stond op den voorgrond de bestudeering en bevordering 

 eener speciale cultuur, zooais die van den katoenheester, in de 

 jaren 1857 tot 1859. Later strekten zich de reizen veel verder uit. 



Eerst sedert ongeveer 1843 begon Teijsmann der buiten- 

 wereld van zich Ie doen hooren. Hij had dertien leerjaren 

 allerminst ongebruikt voorbij laten gaan; zijne kennis was 

 vermeerderd, zijn blik was verruimd, hij wist wat hij wilde 

 en (\ec(\ wal hij wilde. 



Bij hel wroeten in stoffige bundels van dorre archiefstuk- 

 ken is hel een waar genoegen een advies van Teijsmann te 

 ontmoeten. Hel is eene oase in een woestenij. Het moge kort 

 of lang zijn, vooraf kan men er zeker van wezen eene zeer 

 eigenaardige en karaktervolle persoonlijkheid uit het geschift 

 te leeren kennen. De regels der Nederlandsche laai moge hij 

 zich slet-hls in beperkte mate hebben eigen gemaakt, bij alle on- 

 volkomenheid heeft zijn stijl iets piltigs en krachtigs, zooais men 

 het slechts zelden aantreft, vooral in oflïeieele schrifturen. Zijn 

 karaktervolle persoon sprak uit alles. Bij zijne adviezen had 

 hij zich, van den aanvang aan, er aan gewend, terstond te 

 beginnen met in zeer scherpen gedrongen vorm zijne mee- 

 ning te zeggen, om daarna in een steeds helder beloog zijne 

 motieven te ontwikkelen. 



