— 5 — 



Wal zal menig deftig bureau-ambtenaar bij het begin der 

 lectuur het voorhoofd gefronst en het hoofd geschud hebben, 

 over eene zoo ver gaande afwijking van den kanselerijstijl : 

 doch het advies ten einde lezend, aal hij sleefis geëindigd zijn 

 met den adviseur gelijk Ie geren. 



Bij het nederschrijven van zijn gevoelen wa> aan Teijsmann 

 aanzien des persoons len eenenmale vreemd. Menigeen die 

 er vermoedelijk niet op verdacht was heeft dit moeten 

 ondervinden. 



Een aederlandsch hoogleeraar in de kruidkunde, geen der 

 thans levenden natuurlijk — het was in 1S4 ( .) — beging de 

 onvoorzichtigheid zich te willen gaan mengen in zaken den 

 Buitenzorgschen tuin rakende, strijdig met de belangen dier 

 instelling en met de, hem bekende, wenschen van den hor- 

 lulanus reijsmann. Hij dn'd dit. zich er op beroepende, dat 

 hij. door zijne betrekking, ■ de eerste botanicus in Nederland" 

 was. Teijsmann's advies daarop begon nu als volgt: 



»Ik neem de vrijheid l welEdelGestrenge bij deze mijne 

 gevoelens nopens de mij ter inzage toegezonden stukken van 

 Prof dto 20 Augustus 1849, mede te deelen". 



»De eerste botanicus in Nederland, Prof schijnt mij 



daarin nog al eens de plank mi> te slaan, zooals ik hoop 

 l welEdelGestr. nader aan te toonen". 



Inderdaad werd door den adviseur, afdoende ui overtuigend 

 aangetoond, dat in de stukken in quaestie »de plank'', met 

 alleen »nog al eens" maar eigenlijk voortdurend was „mis- 

 geslagen". 



De hoogleeraar had getracht te bewerken, dat er in den 

 Buitenzorgschen tuin geene planten uit andere tropische lan- 

 den meer zouden worden ingevoerd, of er ten minste dui- 

 delijk op gezinspeeld, dat hem dit niet wenschelijk voorkwam 



Teijsmann repliceert: „Waarlijk ik had den heer <d> 



meer verlicht beschouwd Er ontbreekt au nog maar aan. 

 dat alle reeds vroeger ingevoerde kultuurplanten. al ware het 

 slechts de koffij. die thans mil'ioenen aan het Gouvernement 

 oplevert, weder worden uitgeroeid'". 



