— 6 — 



In een particulier schrijven aan den Intendant der Gou- 

 vernements Hotels, toenmaals chef van Teijsmann, had dezelfde 

 hoogleeraar verklaard, dat hij, in plaats van den plantenn«7 

 tusschen de hollandsche botanische tuinen en dien te Buiten- 

 zorg, voortaan ledige wardsche kisten naar Buitenzorg zoude 

 zenden en ze gevuld van daar terug verwachtte. Mede in een 

 particulier schrijven aan zijnen onmiddellijken chef herinnert 

 Teijsmann er nu aan, hoe herhaaldelijk verklaard was, dat er 

 voor 's Iands Plantentuin veel prijs gesteld werd op bezen- 

 dingen van planten uit Nederland en zegt vervolgens van den 

 hoogleeraar: »Hij drijft dus en met UwelEdGestr. en met 

 mijne verslagen openlijk den spot, het zoude mij aangenaam 

 zijn zoo UwelEdelGeslr. hem zulks betaald konde zetten. Ik 

 zal hem mede doen weten, dat ik van mijne zijde alles zal 

 aanwenden om zijne kisten ledif/ terug te zenden." 



Een ander botanist in het moederland had, als directeur 

 eener botanische rijks-instelling, eene poging aangewend om 

 te doen bepalen, dat in het Herbarium te Buitenzorg al- 

 leen die plantensoorten in gedroogden staat opgenomen moch- 

 ten worden, welke levend in den tuin voorkwamen. Ook 

 deze poging om den ontwikkelingsgang van 's lands Plan- 

 tentuin te belemmeren, werd door Teijsmann op niet minder 

 besliste en energieke wijze bestreden dan de zoo even bedoelde. 



Het resultaat bleef niet uit. Men wachtte zich voortaan de 

 ontwikkeling van den «Hortus Bogoriensis" tegen te willen 

 werken. Men had geleerd, dat de vroegere tuinknecht die te 

 Buitenzorg horlulanus was geworden, van zijn bezoek aan de 

 fransche school, hoe kort het ook had geduurd, de zinspreuk 

 had weten mede te brengen: »qui s'y frotte s'y piqué." 



Doch er was meer. Met der daad had Teijsmann getoond 

 den vooruitgang der Buitenzorgsche inrichting zooveel slechts 

 in zijn vermogen was te doen dienen ten nutte der studiën 

 van de plantkundigen in het moederland. Tevens was ge- 

 bleken, dat hij na de scherpste wederlegging of bestrijding, 

 steeds de verdiensten zijner tegenstanders wist te erkennen. 

 Vele bewijzen zoude men voor dien karaktertrek kunnen 



