_ 44 — 



de ongelukkige sterft binnen twee dagen aan bloedvergiftiging 

 en een snel verloopend verval van krachten, precies alsof hij 

 door een vergiftige slang gebeten ware. Natuurlijk is het in de 

 meeste gevallen zeer moeilijk de schuldigen op het spoor te 

 komen, en is het bijna ondoenlijk het gerechtelijk bewijs te 

 leveren, dat er inderdaad vergiftiging heeft plaats gehad. Op 

 dezelfde wijze gaat men bij het vee te werk, dat men gemak- 

 kelijk op de een of andere gevoelige plaats een prik kan geven. 

 Er zijn vele voorbeelden bekend, dat zelfs paarden binnen 48 

 uren na de vergiftiging stierven. 



De lezer herinnert zich wellicht, dat in het boek van Eugène 

 Sue „Les Mystères de Paris" het verhaal voorkomt van een 

 geheimzinnig oostersch gift, dat een Indisch prins naar Frank- 

 rijk had mede gebracht. Waarschijnlijk is hier het saga-gift 

 bedoeld. Ter geruststelling der lezers wil ik echter aan deze 

 verontrustende geschiedenis de mededeeling toevoegen, dat er 

 in de bereiding van het saga-gift nog wel iets duisters is, dat 

 door de „skinner" geheim gehouden wordt. Men heeft nl. in 

 Europa beproefd, op dezelfde wijze dieren te vergiftigen, om de 

 werking van het vergift te bestudeeren. 



Daarbij nam men ook wel ontsteking waar, en zelfs doo- 

 delijken afloop, maar alleen indien men vrij groote hoeveelheden 

 aanwendde. De saga moet dus op eene bijzondere manier 

 toebereid of vermengd worden, en die manier is op Java ge- 

 lukkig onbekend. 



Zooals ik reeds opmerkte, heeft men zich in Europa veel 

 moeite gegeven om de Abrus-zaden te onderzoeken en het is 

 na vele vergeefsche pogingen thans gelukt, de wetenschappelijke 

 verklaring te geven van het merkwaardig feit, dat éénzelfde 

 natuurvoorbrengsel als voedsel en als verschrikkelijk gift kan 

 gebezigd worden. 



Aanvankelijk meende men de oorzaak der vergiftige werking 

 te moeten zoeken in bijzondere bacteriën, die zich in het aftrek- 

 sel der zaden, zooals dit in de oogheelkunde wordt aangewend, 

 zouden ontwikkelen. Later ging men aan de juistheid dier 

 verklaring twijfelen en bewees, dat de zg. rj Jeq\iiritij-hacïlleri' 1 



