5S 



PLANTAARDIGE PARASIETEN VAN DE RIJSTPLANT. 



In do mededeelingen (N° 12, 1889) van het proefstation voor wijn- 

 en ooftbouw te Klosterneuburg bij Weenen, is de hieronder ge- 

 noemde verhandeling, over de schimmels welke op de rijstplant 

 leven, verschenen. 



De schrijver noemt en beschrijft voor padie 34 verschillende 

 soorten parasitische schimmels. Yan deze zijn er echter slechts 

 twee van welke men met zekerheid weet, dat zij ook in Oost-Azië 

 zijn aangetroffen. Waarschijnlijk is het, dat een nader onderzoek 

 nog andere der door den Heer von Thümen beschreven schimmel- 

 soorten als parasieten in onze rijstvelden zal doen aantreffen. Nog 

 waarschijnlijker echter is het, dat er ten onzent verscheidene andere 

 parasitische schimmels op de rijstplant voorkomen, welke niet of 

 geheel onvoldoende bekend zijn. 



(F. von Th innen, Die Pilze der Iïeispflanze). t. 



GEWENSCHTE PARASIETEN. 



Het is van algemeene bekendheid, dat verschillende parasitische 

 schimmels groote schade aan de zijdowormen-cultuur hebben 

 toegebracht. 



Men heeft er dan ook — en met goeden uitslag — naar ge- 

 streefd deze parasieten te bestrijden of ten minste de door hen 

 veroorzaakte epidemiën te ontwijken. 



Sedert 1878 nu, streven de natuuronderzoekers er naar, voor 

 andere gevallen juist het tegengestelde doel te bereiken, namelijk: 

 aan voor den landbouw schadelijke insecten, of vooral insecten- 

 larven, epidemiën van parasitische schimmels te bezorgen. 



In het bekende werk van Moens over de Kinacultuur in Azië, 

 wordt er reeds de aandacht op gevestigd (bladz. 180), dat de „koe- 

 oek's" of engerlingen, door eene parasitische zwam worden bezocht 

 en dat „men heeft aangeraden dezen parasitischen fungus te ver- 

 spreiden, hopende daarin een werkzamen bondgenoot te vinden om 

 het aantal dier vernielende insecten te verminderen." 



Sedert heeft deze quaestie nog belangrijke vorderingen ge- 

 maakt, vooral dank zij verscheidene Russische natuuronderzoekers 

 en van den Franschen hoogleeraar Giard, wiens mededeelingen, in 

 het hieronder genoemde tijdschrift, aanleiding geven hierop de 

 aandacht te vestigen. 



