— 85 — 



minste met de oplossing van het vraagstuk een begin te maken, 

 en gaan de botanici wel degelijk belangstellen in de alealoïden, 

 niet alleen wat betreft hun verspreiding in het plantenrijk. 

 maar ook in de plant zelve. De oude opvatting, dat alealoïden 

 voor de plant waardelooze stoffen zijn, moge in sommige gevallen 

 juist zijn, in vele gevallen is zij zeer zeker onjuist. Juist in de 

 zaden komen soms groote hoeveelheden alealoïden en verwante 

 stoffen voor, en nu gaat het toch niet aan te veronderstellen dat 

 de huishouding der plant zoo in de war is, dat zij afval bewaart in 

 het kostelijkst deel van haar huis en waar de ruimte hetbeperkstis. 



Kiezen wij weder eaffeïne als voorbeeld. Wel is strikt 

 genomen eaffeïne geen waar alealoïd (pyridine-derivaat) maar 

 dit schijnt meer een chemisch, dan een physiologisch onderscheid- 

 De koffieboon nu bevat ongeveer 1° , de cola-noot 8°/ de guarana 

 zelfs b° eaffeïne. Ongetwijfeld speelt dit bij de kieming eene 

 belangrijke rol en dient het als stikstofhoudend voedsel voor de 

 jonge kiemplant. Een onderzoek, door Heckel dienaangaande 

 onlangs ingesteld, bewees ook, dat eaffeïne bij de kieming geheel 

 wordt omgezet en opgenomen. Van andere alealoïden kan men 

 ook aannemen dat hun aanwezigheid de kiem tegen nadeelige 

 invloeden beschermt, op soortgelijke wijze als, naar men ver- 

 moedt, de amygdaline-houdende zaden zich bij de kieming in 

 een pantser van giftig blauwzuur hullen, dat de insecten afweert 

 en de rotting voorkomt. Het schijnt trouwens in de geheele 

 plant een belangrijke rol der alealoïden te zijn, haar tegen 

 vijanden te verdedigen. De plant voert haar leven lang een 

 verbitterden strijd tegen de haar bedreigende dierenwereld, die zich 

 op het — voor de plant onzedelijke — standpunt stelt, dat het de 

 wijze bedoeling der natuur is, dat de dieren de planten opeten. 

 Daartegen tracht nu de plant zich op allerlei wijzen te wapenen: zij 

 schrikt de planten-eters af door opvallende kleuren en vormen, ver- 

 wondt haar vijand door doornen en stekels, en is bijzonder goed ten 

 strijde toegerust indien hare bladen zoo scherp en bitter smaken, of 

 wel zoo ter dege met kalk en kiezelzuur zijn doortrokken, dat zelfs 

 het meest hongerige dier ze voor „ongenietbaar" moet verklaren. 



Wie zich voor dezen strijd tusschen planten- en dieren 



