— 104 — 



Het kan geen verwondering baren, dat men na dergelijke waarne- 

 mingen op het denkbeeld kwam of het ook mogelijk zoude zijn aan scha- 

 delijke insecten zulke infectie-ziekten te bezorgen. Te meer mocht 

 deze vraag rijzen, daar men inmiddels geleerd had verreweg het 

 meerendeel der parasitische schimmelsoorten op kunstmatige wijze 

 in de laboratoria tot vermeerdering te brengen. 



Wilde de zaak van praktische beteekenis kunnen worden, zoo 

 moest men er in slagen „sporen" — vermeerderingsorganen — van 

 de gewenschte parasieten, fabriekmatig in groote hoeveelheid te 

 bereiden. Bij zulk eene bereiding in het groot treden er echter 

 eigenaardige moeiel ij kheden op, daar het gevaar steeds toeneemt 

 dat de „cultures" niet „zuiver" blijven, m. a. w. dat de verlangde 

 parasiet welke men voortkweekt, tijdens die cultuur met andere 

 mikro-organismen vermengd raakt en door deze wordt verdrongen. 



Het schijnt, dat Krassilstchick er voor één geval reeds in ge- 

 slaagd is deze moeielijkheden te overwinnen en tot een voor de 

 praktijk belangrijk resultaat te geraken. 



In 1884 werd in de beetwortelvelden van het departement Kieff 

 in Rusland, groote schade aangericht door een kever Cleonus punc- 

 tiventris genoemd. Het was nu bekend, dat deze kever in alle 

 levenstijdperken — van het ei af tot aan het volkomen insect toe — 

 aangetast en gedood wordt door een schimmel laria destructor 

 geheeten. Het kwam er dus op aan eene groote quantiteit sporen 

 van deze schimmel te kweeken en daarmede de door Cleonus 

 aangetaste beetwortelvelden te infecteeren. 



Tot dit doel werd te Sméla, in het departement Kieff, eene kleine 

 „proef- fabriek" ingericht, en Krassilstchick slaagde er nu in, in 

 vier maanden tijd 55 kilogram 1 sar ia- sporen te bereiden. Deze 

 hoeveelheid bleek voldoende om ongeveer zeven bunder beetwortel- 

 velden behoorlijk te infecteeren. Het gelukte ook, om, op betrek- 

 kelijk kleine oppervlakte natuurlijk, de verlangde kever-epideraie 

 te doen optreden, en wel zoodanig, dat tien a, veertien dagen na 

 de besmetting der velden, van 55 tot 80 procent der insecten dood 

 waren. Terecht merkt de proefnemer op, dat men naar dit toch 

 waarlijk niet ongunstige resultaat, de praktische waarde zijner me- 

 thode niet moet beoordeelen. Immers, men bezorgt den schadelijken 

 insecten eene besmettelijke ziekte, en ieder gestorven kever is weder 

 een bron van infectie voor de nog levenden. Er bestaat dus eene 

 groote mate van waarschijnlijkheid, dat eene aldus te voorschijn 



