— 111 — 



punten uit de hier ouder aangehaalde verhandeling van den Hoog- 

 leeraar Hildebrand verdienen daarom hier zeer zeker vermelding 1 



o 



Hildebrand gaat er van uit, dat voor een groot aantal vragen 

 betreffende eigenschappen van hybriden, wilde bastaarden in het 

 geheel geen waarde hebben, daar men bij een in het wild ge- 

 vonden bastaard niet weten kan wie de vader en wie de moeder 

 is geweest. Yan daar dat hij zich er toe heeft bepaald bijzon- 

 der nauwgezette waarnemingen te doen over een betrekkelijk klein 

 aantal hybriden, doch dan ook met inachtneming van zoodanige 

 voorzichtigheids maatregelen, dat twijfel aan de juistheid der resul- 

 taten onmogelijk is. 



Yoor twee Cistus en voor twee AbHtihu-soorten werd bevonden, 

 dat in het algemeen aan de hybriden niet te zien was, tot welke 

 der twee soorten de vader en tot welke de moeder had behoord. 

 De bastaarden vertoonden in de nader onderzochte punten een heen 

 en weer schommelen tusschen de eigenschappen der beide ouders. 

 Wat deze variatie in eigenschappen aangaat verdient het opmerking, 

 dat zij niet minder ver gaat bij bastaarden uit zaden derzelfde vrucht 

 voortkomende, dan bij dezulken van verschillende vruchten afkomstig. 



Bij de kruisiug van twee Ghcmaedorea-sooTt&a (een palraen-ge- 

 slacht) scheen het alsof er eenig doorgaand verschil in de bastaarden 

 was op te merken naarmate de eene soort vader dan wel moeder 

 was. 



In het geslacht Oxalis werden verscheidenen proeven genomen 

 met een vrij groot aantal soorten. 



Onder de uitkomsten door Hildebrand verkregen vallen twee 

 punten terstond op, namelijk: ten eerste, dat geen bastaard aan een 

 der ouders volkomen gelijk is; ten tweede, dat alle bastaarden die 

 op geheel gelijke wijze zijn verkregen onder elkaar meer of minder 

 verschillen. Onder de groote hoeveelheid bastaarden gelukte het 

 nimmer er twee geheel gelijk te vinden ; wanneer zij al in een of 

 meer kenmerken geheel met elkaar overeenstemden, dan was er 

 toch weer een ander kenmerk te vinden waarin zij van elkaar 

 verschilden. 



Ook hier liet zich wederom geen doorgaand onderscheidings 

 kenmerk aangeven tusschen twee reeksen van bastaarden, naarmate 

 de verschillende sooiten als vaders of als moeders bij de kruising 

 hadden gefungeerd. 



Hildebrand wijst er met nadruk op. dat men de door hem 



