— 112 — 



verkregen resultaten niet moet generaliseeren. Voor andere plan- 

 tensoorten zijn telkens dus op nieuw nauwkeurige proeven te nemen. 

 Toch geven nauwgezette waarnemingen als die van Hildebrand, 

 vingerwijzingen van groote waarde. 



Eén voorbeeld moge dit duidelijk maken. Indien men de zaden 

 neemt uit ééne Cinchonavrucht van welke men zeker weet, dat 

 zij is voortgekomen uit bastaardeering van twee verschillende soorten, 

 zoo is het minstens zeer waarschijnlijk, dat alle planten uit deze 

 zaden ontkiemd van elkaar in niet onbelangrijke kenmerken zullen 

 verschillen. Waar dit voor den uitwendigen vorm geldt, is het 

 niet onwaarschijnlijk, dat hetzelfde het geval zal zijn met inwendige 

 eigenschappen, als verschil in alcaloïd-gehalte. Nauwkeurige ge- 

 gevens hieromtrent zijn alleen te verwachten van proefnemingen 

 bij welke die van Hildebrand tot voorbeeld dienen. t. 



(F. Hildebrand, Ueber einic/e Pflanzeribastardierungen. Jena, 

 Fischer, 1889). 



OVER DEN INVLOED VAN VOCHTIGHEID DER ZADEN 

 OP HUNNE KIEMING 



Vroeger heeft men reeds bij haver en gerst opgemerkt, dat geheel 

 rijpe raden eene zekere hoeveelheid water moeten verliezen, om 

 goed te kunnen kiemen. Deze waarneming — volstrekt niet in 

 tegenspraak met het algemeen bekende feit, dat bij of onmiddellijk 

 voor de kieming weer veel water wordt opgenomen — is bevestigd 

 door proefnemingen van den Petersburgschen hoogleeraar Batalin 

 met andere Gramineeën. 



Roggekorrels werden geheel rijp uit de aren genomen en in 

 drie porties verdeeld. De korrels van de eerste groep liet men 

 terstond kiemen, die van de tweede groep werden vooraf gedurende 

 een dag bij kamertemperatuur gedroogd (20° o gewichtsverlies), 

 terwijl die van de derde groep bij 35 — 40° R. sterk werden ge- 

 droogd (gewichtsverlies 30°/ ). 



na 



