— 138 — 



die in Indië niet zelden een vrij wat breeder opvatting van 

 toestanden en meer cosmopolitische inzichten gekregen hebben 

 dan vele Nederlanders die nimmer ons kleine landje verlieten ? 



Maar genoeg hierover. Onze raad aan allen wie het hier 

 niet fortuinlijk gegaan is of die zoetjes aan op leeftijd gekomen 

 zijn, is: Blijft hier! 



Dat het hiertoe meer en meer vrijwillig, of gedwongen ko- 

 men zal, staat bij ons vast. En dat dit zeer in het belaDg 

 van den bloei van Indië zal zijn, zal wel niemand tegenspreken. 



Wij moeten deze heerlijke gewesten leeren beschouwen als 

 ons tweede vaderland, dat aanspraak maakt op een deel onzer 

 liefde voor de Heimath en waar wij ons dan ook zooveel mo- 

 gelijk omringd willen zien, door alles waarvan wij het bezit 

 in Europa leerden waardeeren. 



En onder die zaken staat bij menigeen terecht, het bezit 

 van een goeden vrucht- en boomgaard bovenaan. 



Vele Indische stadbewoners zijn eenigermate te beschouwen 

 als buitenlui, levende op een Indisch dorp, want wat zijn onze 

 voorsteden met haar ruime erven en fraaie villa's eigenlijk 

 anders? 



Vooral van zulke erven is zooveel meer te maken dan ge- 

 schiedt. Genoegen en profijt zijn daarbij te vereenigen. 



En zonder buitensporige kosten, mits goede smaak en tact 

 hand aan hand gaan. 



Botanie en tuinbouwkunde komen hier eerst in de tweede 

 plaats; opmerkzaamheid en zorg kunnen veel gemis aan kennis 

 vergoeden. En al doende leert men. 



Ook op de kleinste erven kunnen goede vruchten gekweekf 

 worden, indien de liefhebberij er maar is. 



Uit Zuid-Europa, Amerika, China, Japan en Australië wer- 

 den bij herhaling allerlei vruchtboomsoorten door ons geïm- 

 porteerd. 



Niet alle soorten zullen hier slagen, dit leerde reeds de ervaring 

 bij het acclimatiseereu. Eenige blijven patiënten, die ook bij 

 de grootste zorg en toewijding maar povere uitkomsten geven. 



