ROZEN. 



DOOR 



E. J. Y O ti TE. 



I. 



Alweer rozen! hoor ik deze of gene, die welwillend genoeg 

 is om mijn geschrijf eenige aandacht te gunnen, zeggen. 



Ja, alweer rozen, en ditmaal zelfs een lang stuk over rozen. — 

 Dat smaken verschillen, en dat daarover niet valt te redetwisten, 

 zijn oude spreekwoorden, die boven anderen voor hebben dat 

 er niets op valt af te dingen. Maar hoe verschillend nu ook 

 die smaken zijn mogen, hierin komen zij toch overeen, ieder 

 die eenig gevoel voor planten en bloemen heeft, houdt van ro- 

 zen. — Orchideeën zeggen sommigen, zijn wel mooi als zij bloeien, 

 maar dat doen zij te zelden, en als zij 't niet doen zijn ze leelijk; 

 conifeeren zijn sombere planten, vinden anderen; palmen zijn 

 wel heel fraai, meenen enkelen maar zij zien er altijd zoo 

 't zelfde uit en zijn dus eigenlijk vervelend; begonia's, doch 

 waar zou ik eindigen indien ik ieders oordeel wilde opnoemen? 

 Maar rozen ! ja de roos is de koningin onder de bloemen, al 

 eeuwen lang. Over welke bloemen de mode in den loop 

 der tijden haren banvloek ook heeft kunnen uitspreken, of welke 

 zij tijdelijk hemelhoog heeft weten te verheffen, de roos is 

 gebleven wat zij was, de lieveling van allen ! 



In Nederland heb ik mij vele jaren o. m. met rozen- 

 cultuur bezig gehouden en hier, sedert een paar jaren als 

 Directeur van de Nederl. en Ind. Tuinb. Mij. is de cultuur 

 van rozen een mijner voornaamste bezigheden, en zijn zij 



