KOZE N. 



DOOR 



E. J. V O ü T E. 



II 



Zonder ons in te veel bijzonderheden te verdiepen, of een 

 lange lijst van jaartallen op te geven, stel ik mij voor dat het 

 velen, die zich met rozencultuur bezig houden aangenaam zal zijn 

 wanneer wij iets omtrent de geschiedenis en het ontstaan der 

 groepen, waarin de rozen thans verdeeld worden, mededeelen. 



Het legendarische gedeelte, hoe aardig en interessant overigens 

 ook, zullen wij overslaan ; daarover zijn boeken vol geschreven 

 en zouden mededeelingen daaruit te veel ruimte innemen in 

 een Tijdschrift als het onze. 



De oudste rozen die in Europa gekweekt zijn, zijn wel de 

 Cenüfolia, of honderd-bladigen. Tot aan het begin dezer eeuw 

 werden er haast geen andere gekweekt. Zij paarden schoonen 

 vorm aan fijne geur, doch zij bloeiden maar eenmaal per jaar. 

 Dit mag dan ook wel als de oorzaak beschouwd worden 

 waarom zij zoo goed als uit de verzamelingen verdwenen zijn. 

 Mosrozen zijn afstammelingen van de Centifolia's en behooren 

 ook tot de éénmaal bloeiende rozen; eerst in later tijd zijn door 

 bevruchting met de Portland roos, die min of meer doorbloeit, 

 de doorbloeiende mosrozen ontstaan. De naam mosroos heeft 

 zij te danken aan de mosachtige aanhangselen aan de vijf 

 kelkblaadjes. De bloemen hebben den vorm en de geur der 

 Centifolia's behouden, vooral de knoppen en de half geopende 

 bloemen hebben iets aantrekkelijks ; zijn zij geheel geopend 

 dan ziet men van het mos niets; het hout is dicht, met zeer fijne 

 stekels, ten onrechte gewoonlijk doornen genaamd, bezet. 



