— 240 — 



tusschen 1743 en 1780, 13 hectaren en het resteerende terrein in de 

 eerste 30 jaren dezer eeuw. Dit bosch nu werd door den schrijver, 

 gedurende tientallen van jaren elk jaar bezocht ter verkrijging van 

 nauwkeurige gegevens voor de aangehaalde verhandeling. Aan de resul- 

 taten door Fliche verkregen en medegedeeld is het volgende ontleend. 



De oorspronkelijk bijgeplante boomen, hoofdzakelijk berken, en 

 in het algemeen alle vreemde,-nnttige en sier-boomen worden weder 

 verdrongen door de inheemsche eiken en beuken ; alleen op schrale 

 plekken waar deze laatsten niet goed groeien, houden het ingevoerde 

 concurrenten uit. Dat ook deze regel niet onder uitzondering is 

 bewijzen de kastanje en de zoogenaamde acacia (Robinia pseudacacia) 

 die hoewel ingevoerd met de ter plaatse inheemsche boomsoorten 

 kunnen concurreeren. 



Hoe ouder het bosch is zooveel te grooter is het aantal planten- 

 soorten er in voorkomend. 



Het verspreiden der boomzaden door vogels bleek belangrijker 

 te zijn dan door den wind. In het algemeen is het aanwezig blij- 

 ven eener boomsoort niet in de eerste plaats afhankelijk van de 

 gemakkelijkheid waarmede zij zich verspreidt. Zoo hebben de 

 langzaam zich verspreidende beuken en eiken andere ingevoerde 

 zich gemakkelijker verspreidende boomen, niettemin in het oude 

 bosch geheel en in het jongere grootendeels verdrongen. 



Het blijkt verkeerd mos en vooral heesters op gelijke lijn met 

 akker-onkruid te stellen en uit te roeien. Beide verbeteren den 

 bodem, bereiden dezen voor het nieuwe bosch voor, bevorderen de 

 kieming der zaden, en beschutten, zooals aan verscheidene voor- 

 beelden wordt getoond, de opschietende jonge boompjes. Later ver- 

 dringen de grooter wordende boomen de heesters van zelf weder. 



Het bosch gedijt het beste wanneer het inheemsche soorten bevat 

 en dat wel ongeveer in dezelfde onderlinge verhouding als zij in het 

 ter plaatse oorspronkelijk aanwezige woud voorkwamen. 



ïn hoeverre deze conclusiën uit waarnemingen op een beperkt 

 gebied gedaan algemeener geldigheid hebben, en vooral in hoe- 

 verre zij op tropische streken van toepassing zijn laat zich a priori, 

 natuurlijk, onmogelijk uitmaken. De mogelijkheid, dat een deel 

 der gevolgtrekkingen ook ten onzent bij reboiseering-proeven in het 

 oog gehouden dienen te worden, kan echter kwalijk worden ontkend. 



(Engler's Botanische Jahrbücher Bd, XI, Heft F, 25 April 1890.) 



t. 



