— 290 — 



snoeien noemt men wanneer men hij het wegnemen van een 

 rak een stompje laar zitten. Meestal gaat <lir stompje dood, 

 vergaat langzamerhand en geeft aanleiding ror inwateren in 

 <U>n stam, terwijl men de rak vlak bij den stam, of heeft 

 men nier een zijtak re doen, vlak bij de hoofdtak, wegne- 

 mende daar geen last van heeft en een snelle overgroeiing 

 waarneemt, aangenomen dat men voor een zuivere wond heeft 

 zorggedragen. „Banjak soesah" zegt uw kebon, en al kent hij 

 het woord niet. hij vind dat spoorsnoeien maar erg geniak- 



Nog iets waar veel te weinig op gelet wordt is dat men 

 bij het wegnemen van takken, vooral bij grootere, van onderen 

 en niet van hoven moet hakken; het is alweer moeilijk maar 

 het moet. Hakt men van hoven, zooals hier bijna altijd gedaan 

 wordt dan scheurt daar de tak af en neemt dikwijls een lap 

 van de stamhasr mee. een onnoodig groote wond veroorzakende ; 

 kapt men daarentegen van onderen in. dan zal men bijna door 

 zijnde nier èèn Hinken sla»' van hoven de tak van den stam 

 scheiden, en een wond bekomen die haast niet hijgesneden 

 behoeft te worden. Bij dunne rakken die met een mes ge- 

 sneden kunnen worden, heeft men de zeer slechte gewoonte 

 nier de linkerhand her re amputeeren stuk vasr re houden en 

 nier de rechter naar, re plant roe te snijden, hierdoor krijgt 

 het afgesneden stuk een mooi zuiver snijvlak, wat geheel nut- 

 teloos is, en de plant een onzuivere wond. terwijl nog dikwerf 

 het hout gespleten is. Houdt men echter met de eene hand de 

 plant vasr en snijdt na zich toe, dan krijgt men een zuivere 

 wond, die gemakkelijk geneest. Eenige omzichtigheid zij hierbij 

 aanbevolen, daar men zich anders, ongeoefend zijnde, zelf in de 

 hand snijdt. 



Voor elke soort van planten de bepaalde wijze van snoeien 

 op te geven is ondoenlijk, daartoe zijn voorbeelden noodig, en is 

 het „hoe"' niet voldoende, het „waarom"' behoort er hij, en dit 

 zou ons thans te ver voeren. 



