— 333 — 



onzen, naar men zegt verdorven eeuw. 



Natuurlijk geldt dit niet voor alle plantkundigen dier tijden. 

 en er zijn er genoeg te noemen, die niet geschroomd hebben 

 hun leven in de waagschaal te stellen. Een der oudste en 

 beroemdste reizigers is wel Maren Polo, de onversaagde vene- 

 tiaan, die in de 13 ,e eeuw Azië in alle richtingen doorkruist 

 heeft, en tal van botanische schatten van die zwerftochten huis- 

 waarts bracht. Minder algemeen bekend is Leonhard Rauwolf, 

 die in de 16 dc eeuw in Klein- Azië ging reizen, en van zijne 

 reis een herbarium van gedroogde planten medebracht, dat 

 thans nog. na drie eeuwen, in voortreffelijkcn staat verkeert, 

 en in het Rijks Herbarium te Leiden zorgvuldig bewaard wordt. 

 Maar de meeste scrire: s vonden het toch wel zoo secuur thuis 

 te blijven, post fornacem. en daar de oude „waerdighe" geleerden : 

 Plinius, Galenus. Aviceuna e. a. te raadplegen. De „scrioer" 

 van ons boek heeft zich blijkbaar niet alléén op het glad ijs 

 der klassieken gewaagd, ten minste hij verklaart : 



v Daer om hebbe ie sulclipn lofeliken we rek beghinnen 

 laten doer enen meester die in der medicinen (jheleert is, 

 die na mynder begeerten uut den waerdighen meesters 

 inde medicinen Galieno Avicenna Serapione Dioscoride 

 Pandecta Plateario Ende andere vele er uien er acht ende 

 natueren in een booc ghebracht Jieefr.'" 

 Tot hiertoe de verhandeling in het botanisch jaarboek. De 

 heer Teirlinck gelooft dat zijn vondst uit een wat men tegen- 

 woordig noemt „folkloristisch" oogpunt, zeer belangrijk is. Ik 

 zoude dit niet kunnen beoordeelen, waar wel geloof ik ook, 

 dat het een genot moet zijn dit boek, met zijn typisch Xeder- 

 landsch van 1500, eens doortelezen en de uiteenzettingen van 

 den onbekenden v scriver'\ die veel meer nog dan vader Dodoens 

 door de overleveringen der ouden bevangen was, op den voet 

 te volgen. 



G. 



