— 392 — 



In den beginne schonken de Conquistadores weinig aandacht 

 aan deze gewoonte der Indianen, maar toen zij zagen in welk 

 een buitengewone en algemeene vereering zich de cocaplant 

 verheugen mocht, vonden zij het noodig hiertegen te ijveren, 

 het nut problematisch te verklaren en het gebruik ten sterkste 

 aftekeuren en zelfs te verbieden. 



Het duurde echter niet lang of zij kwamen tot een gansch 

 ander inzicht in <le zaak. 



Het bleek hun toch, dat de Peruanen vooral in de mijnen, 

 tot langdurigen arbeid niet in staat waren zonder coca en 

 daar het den Spanjaarden nu juist om goud te doen was, ver- 

 anderde hunne opinie in zake coca, aanmerkelijk. 



De bestaande plantages (cocales) werden eenvoudig gean- 

 nexeerd en nieuwe aangelegd en thans begon er van den kant 

 der Conquistadores een geweldige exploitatie van het arme 

 en onderdrukte volk. 



Plantage-houders en mijnbczitters werkten elkander in de 

 hand. De eersten dwongen het volk met geweld tot het be-' 

 bouwen van hunne gronden en de mijnbezitters betaalden 

 hunne arbeiders in cocabladen in plaats van in geld. 



Het cocaverbruik was enorm, maar lang kon het niet zoo 

 blijven. De Peruanen stierven bij duizenden ten gevolge van 

 overmatigen arbeid en gebrekkige voeding, tot eindelijk de 

 Regeering het noodig vond tusschen beide te komen. Bij ver- 

 schillende resolutien die telkens werden verscherpt (f 560 — 69) 

 werden de gedwongen arbeid in de plantages en de uitreiking 

 van cocabladen tot voedsel, verboden. 



Ook het tweede concilium te Lima meende op religieus- 

 politieke gronden zich met de zaak te moeten bemoeien. In 

 zijn 120 stcn canon verklaarde het de coca als te zijn een ding 

 zonder nut, alleen geschapen om den Indiaan tot bijgeloof en 

 misbruik te verleiden. 



Maar alle deze maatregelen hielpen weinig. 



Het profijt was te groot en de Pegeering besloot eindelijk 

 de cocacultuur te monopoliseeren. 



Onder dit monopolie nam echter de cultuur aanzienlijk af. 



