EENB WELRIEKENDE VAREN 



Wij hadden Sindanglaja in vlugge vaart verlaten, den Me- 

 gamendong bestegen, en een wijle verpoosd in den koepel, die 

 op den Poentjak staat, daar waar het vergezicht naar het 

 Preangerland het schoonst is. De morgenzon had de nevelen 

 uit het dal verdreven, maar het _ _ • was nog gehuld in 

 een blauw waas. dat wel de scherpe lijnen onzichtbaar maakte 

 maar toch doorschijnend genoeg was om de vormen «Ier bergen 

 te kunnen onderscheiden, en de blik tot hun top te verheffen. 



Daalde men aan de andere zijde al', dan zag men iu 

 de verte, daar waar de steile rotswanden aan beide zijden 

 van den hellenden straatweg het uitzicht wel konden om- 

 lijsten, maar niet meer heiemmeren, het hoogland van 



- roa, en spoedig verscheen ook aan den gezichtseinder 

 de welbebouwde vlakte van Buitenzorg, met hare rijstvel- 

 den en kampong-boschjes, hare landhuizen en dammar-lanen : 

 een vriendelijk landschap, waarin zich de breede postweg, het 

 groote gedenkteeken voor den ijzeren maarschalk, als een 

 zilveren hand alteekende. 



Wel op ieder, die ontvankelijk is voor natuurschoon, I 

 de tocht over den Poentjak, hier als in vogelvlucht geschetst, 

 blij vonden indruk gemaakt, maar dubbel aangenaam is de herin- 

 nering voor wie in de Hora belangstelt. Hij heeft hier eene 

 zeldzame plant, daar een hem nog onbekende bloem gezien 

 en kan zich zoo alle plekjes, die hij op zijn rei- bezocht, 

 weder scherp in het geheugen terugroepen. 



Naarmate het landschap meer bergachtig wordt en men 

 -tijgt, verandert de plantengroei: tal van _ 

 in de vlakte onbekend, doen hun intrede, om strak- weder 

 door andere bergplanten verdrongen te worden. Slechts enkele 



