— 422 — 



zijn „dikhuidig" genoeg* om onverschillig te blijven voor hoogte 

 en laagte, voor koude en warmte. De Lantana (tjenté) bijv. 

 gevoelt zich evengoed thuis te Batavia als op den 4500 voet 

 hoogen Poentjak; maar dat zijn uitzonderingen. 



Onder de bergplanten van den Megamendong was er eene, 

 die mij bijzonder interesseerde en die ik lang te vergeefs ge- 

 zocht had. Het is eene op chevelure gelijkende varensoort, 

 die de botanische naam Lindsaea cultrata Sw. (L. gracilis BI.) 

 draagt. Men vindt haar op eene hoogte van 4000 voet ; zij 

 groeit tusschen de met mos bekleede rotswanden langs den 

 postweg op vochtige beschaduwde plekken, o. a. vergezeld 

 van twee fraaie kruipende plantjes met geele en paarse bes- 

 sen, die bij de inlanders als doewit-doewitan (= Piddingtonia) 

 en krema goenong (= Nertera) bekend zijn. Wat deze kleine 

 en sierlijk gevormde varensoort voor den scheikundige merk- 

 waardig maakt is het feit, dat men haar als eene zeer welrie- 

 kende plant beschreven heeft. Deze eigenschap van Lindsaea 

 vindt men reeds vermeld in het groote plaatwerk van Sir W. 

 J. Hooker, getiteld: „Exotic Ferns" (1859) waar men bij de 

 afbeelding dezer varen leest: a graceful little East Indian Fern, 

 remarkable for the agreeable fragrance it diffuses when drijing, 

 like the Anthoxanthum odoratum, but more powerful, and 

 exactly that of the Tonquin Beau. Dr. Hooker and other tra- 

 vellers have made this observation when gathering it on the 

 Indian mountains, and it equally holds good with our cul- 

 tivated specimens." 



Ook ten onzent is deze bijzonderheid van Lindsaea de aan- 

 dacht der plantkundigen niet ontsnapt ; in een opstel van den 

 heer Dr. M. Treub, getiteld „een tocht naar de bergtuinen van 

 Tjibodas" en voorkomende in „de Gids" 1881, 7 de afl. wordt 

 op bl. 12 verhaald: al voortwandelende zagen wij tusschen 

 de planten in de greppels, aan beide kanten van den weg, 

 eene varen (een Lindsaea-soort), wier bladen beroemd zijn, omdat 

 zij ter verkoeling in den hoed gedragen, tevens als reukmiddel 

 dienst doen en een geur van bittere amandel-olie geven". 



