MANGA-CULTUUR. 

 Mangifera Indica Linn. 



In het noordelijk gedeelte van Australië gedijen veel tropische 

 planten: vooral in de laatste jaren worden er allerlei soorten van 

 nuttige gewassen uit de warmere streken van Azië geïmporteerd en 

 het is voor ons niet onbelangrijk te vernemen, welke resultaten 

 onze wakkere Engelsehe naburen met de cultuur dezer planten ver- 

 krijgen. In het ondergenoemde tijdschrift behandeldt F. Turner de 

 cultuur der Manga's in Australië, waaraan ik het volgende ontleen. 



Ofschoon de Manga in de warmere streken van Azië te huis 

 behoort is zij met succes in de meeste sub-tropische landen inge- 

 voerd. In Britsch-Indië wordt het meeste werk van de cultuur en 

 de veredeling van den Mangaboom gemaakt. Wat de appel voor 

 noord- en midden- Europa is, dat is de Manga voor Indië: meer als 

 500 variëteiten zijn er van bekend. Onder dit groote aantal zijn er 

 veel van inferieure qualiteit, die gevoegelijk gemist konden worden. 

 De vruchten der minder goede soorten zijn vezelachtig, ze zijn dik- 

 wijls beschreven als bestaande uit een mengsel van terpentijn en 

 vezels. Dit zijn echter de vruchten van onveredelde uit zaad ge- 

 teelde planten en personen, die slechts met deze kennis maakten 

 noemen ze oneetbaar. 



De edele soorten worden niet door zaad vermenigvuldigd : in 

 Britsch-Indië en in Australië worden ze geënt. De vermenigvul- 

 diging zoude ook kunnen geschieden door stekken, aüeggers of 

 tjankoks, toch meenen de Engelsehe Manga-kweekers dat aan en- 

 ting de voorkeur gegeven moet worden. 



Het enten van de Manga schijnt niet zoo gemakkelijk te gaan: 

 volgens Turner verkrijgt men de beste resultaten met de entmethode 

 die hij noemt, „graftiug by approaeh". In Baltet's werk „L'art 

 de gretfer" wordt deze enting op pag. 71 ook beschreven onder den 

 naam van „Greffage par approche" en Ottolander noemt haar . 



