— 434 — 



bollen, knollen, verdikte wortels, dikke vleezige stengels en bladen; 

 ook door de slechts door het, microskoop waarneembare watervoe- 

 rende vaten en andere bereikt de plant haar doel. Tegen te snelle 

 verdamping beschut de plant zich ook op verschillende wijzen; zoo 

 vinden we bladen die als door een dik behaard kleed bedekt 

 zijn, andere hebben een opvallende dikke leerachtige opperhuid, 

 waarin de voor verdamping en ademing dienende huidmondjes diep 

 verscholen liggen. Moet een onderaardsch plantendeel tegen 

 verdamping beschermd worden, dan bekleedt de plant dit ook met 

 de meest verschillende omhulsels. Soms zijn het dikke schubben, 

 die eerst als waterreservoirs gediend hebben en die later, als zij 

 uitgezogen zijn, de plant tegen uitdrogen beschutten, soms dient 

 weer een dikke kurkachtige opperhuid om de verdamping tot een 

 minimum te beperken. 



Het is hier niet de plaats al de middelen te behandelen waarover 

 de planten beschikken, om zich tegen de genoemde nadeelige in- 

 vloeden te beveiligen. De plantkundige zal bij het onderzoek eener 

 plant, hem door den kweeker gezonden met het verzoek om inlich- 

 tingen, genoemde middelen gemakkelijk vinden, en hem daaruit al- 

 licht eenige cultuuraanwijzingen kunnen geven. Hoe noodzakelijk 

 het anatomisch onderzoek is, blijkt duidelijk uit het volgende recente 

 voorbeeld. Caryota propinqua is een palm met tamelijk harde leer- 

 achtige bladeren; zonder anatomisch onderzoek komt men allicht 

 tot de conclusie, dat deze plant goed tegen snelle verdamping en 

 de nadeelige gevolgen hiervan beschermd is, bijgevolg eerder een 

 droge als een vochtige atmospheer behoeft; in ieder geval niet 

 spoedig van te droge lucht zal lijden. Deze meening was men in 

 den Botanischen tuin te Weenen ook toegedaan en bracht een krachtig 

 exemplaar dezer soort op een warmen zomerdag, waarop de tempe- 

 ratuur buiten nagenoeg met die in de serre overeenkwam, in den 

 tuin onder de schaduw van hooge boomen, waar zij tegen den on- 

 middellijken invloed der zonnestralen beschermd was. Den volgen- 

 den dag waaide er een drogen warmen wind, het gevolg hiervan was 

 dat de bladen der Caryota reeds na weinige uren hieraan blootge- 

 steld te zijn, verdorden. Een anatomisch onderzoek toonde aan dat 

 de bladen, ofschoon lederachtig, toch slechts een dunne opperhuid 

 bezaten, een gevolg van de omstandigheid dat de plant in vochtige 

 omgeving te huis behoort waar de lucht nagenoeg met water ver- 

 zadigd is, zoodat verdamping van zelf tot een minimum beperkt 



