STAMROZKN. 



De roos is als een der oudste sierplanten, reeds eeuwen 

 aan de cultuur onderworpen en tal van kweekers, zoowel 

 liefhebbers als hunlieden van beroep, beproefden er hunne 

 krachten op. In verschillenden vorm trachtte men haar te kweeken, 

 als pyramide, als stamroos enz., den laatsten vorm wenschte ik 

 hier wat nader te bespreken. 



Aanleiding tot dit opstel gaven mij eenige rozen , die als 

 stamrozen werden aangewezen en waaraan te zien was hoe 

 een stamroos n iet gekweekt behoort te worden; er was nog 

 aan te zien hoe weinig begrip de kweeker had van hetgeen 

 we van een tamelijke stamroos eischen mogen. 



De stam der plant moet recht en de kroon een goeden vorm 

 hebben, zoo symmetrisch mogelijk on niet te ijl. Stamrozen met 

 een kroon waarvan de takken lang en spichtig uit elkaar ge- 

 •groeid zijn, voldoen ons niet. Aan den eersten eisch, rochte 

 stammen te kweeken, is het hier niet moeielijk te voldoen; 

 den tweeden, dichte kruinen, gaat heel wat lastiger. 



In Nederland gebruikt men voor stam om op te oculeeren, 

 veelal wilde rozen; zoo groeit in Gelderland, Overijssel en 

 eenige andere streken van ons Vaderland de Egelantier-roos , 

 die bij honderden van daar gehaald en aan de rozenkweekers 

 verkocht worden; er bestaat daar in het late na- en het vroege 

 voorjaar een geregelden handel in rozestammon. Anderen 

 zaaien enkele goed groeiende rozensoorten uit, on kweeken op 

 dezen langdradigen weg hunne stammen. 



In het wild groeiende rozen hebben we hier niet en uit 

 zaad kweeken is hier niet noodig-. De hollandsche rozenkwee- 



