— 544 — 



duitsch maar wel latijn verstaande buitenwereld achterwege 

 gelaten. Het is trouwens wel wenschelijk, dat men in andere 

 landen een dergelijk boek kan raadplegen, maar de kennis van 

 het latijn is tegenwoordig niet zoo algemeen meer, dat deze taal 

 de moeiehjkheden aan het gebruik van vreemde pharmacopeeën 

 verbonden, geheel opheft; die moeilijkheden zitten meer in de 

 verschillende voorschriften en bereidingswijzen. Veel beter 

 zoude het zjjn, indien er eene Internationale Pharmacopo°a was, 

 geschreven in de algemeen gebruikelijke moderne talen. Men 

 wist dan dat in alle landen der wereld de geneesmiddelen 

 (vooral de sterk werkende !) van dezelfde samenstelling en van 

 dezelfde zuiverheid werden bereid. Reeds 25 jaren is men 

 doende, een behoorlijk project voor een dergelijk boek te ver- 

 vaardigen en het zal nog vrijwat meer tijd en moeite kosten, 

 zoo'n boek ingevoerd te krijgen. Toch komt men langzamer- 

 hand tot de verwezenlijking van hetzelfde denkbeeld, al is 

 het langs een grooten omweg. Naarmate nl. de onderzoe- 

 kingsmethoden voor de zuiverheid der geneesmiddelen beter wor- 

 den, en scheikundige stoffen de kruiden meer vervangen, worden 

 allengs de verschillen tusschen de pharmacopeeën geriuger. Men 

 ziet dat aan de in 1890 verschenen nederlandsche en duitsche 

 uitgaven; beide zijn zelfstandig bewerkt, en toch vertoonen zij 

 groote overeenkomst in zakelijken inhoud. Tusschen de vorige 

 uitgaven was er meer verschil, en dit is bij een zoodanig boek, 

 dat de stand der wetenschap op een bepaald tijdstip aangeeft, 

 alleszins begrijpelijk, indien men slechts weet, dat de 2 de editie der 

 Pharmacopcea Germanica (toen was nog in Duitschland het 

 latijn de taal, waarin 's lands pharmacopee gesteld werd) eerst 

 van 1882 dateert, terwijl ons wetboek (Pharmacopoea Neer- 

 landica, eriitio altera of Nederlandsche Apotheek, tweede uitgave) 

 reeds in 1871 werd ingevoerd. In het praktische Amerika 

 heeft men eens voor altijd bij de wet vastgesteld, dat er om 

 de 10 jaren eene nieuwe pharmacopee moet gemaakt worden. 

 Men voorkomt dan den ietwat zonderlingen toestand : dat er in 

 de geneeskunde meer gebruik gemaakt wordt van nieuwe 

 stoffen, die nog niet in de pharmacopee staan dan van de, deels 



