16 



In fig. 15 is de grond uit de prooftuin Kagok 1901 — 1902 af- 

 gebeeld. Deze grond, een zavelachtige rivierkleigrond is nog 

 nooit met riet beplant geweest en belooft zeer mooie producties. 

 De structuur is, zooals te verwachten was, heel mooi. 



Wanneer wij hiermede de in fig. 16 afgebeeldde wortelrot- 

 grond van Olean vergelijken, dan vinden wij hier weer een typische 

 korrelstructuur. 



Wij hebben hier in fig. 15 en fig. 16 natuurlijk slechts twee uiterste 

 gevallen afgebeeld, waartusschen een geheele reeks overgangen voor- 

 komt. In het algemeen gelukte het mij bij alle daarop onderzochte 

 monsters wortelrotgrond typische korrelstructuur aan te toonen. 

 In die gevallen waar ik grondmonsters van verschillende plekken 

 uit een zelfde tuin, waar het riet ontijdig afstierf aan wortelrot en 

 waar het langer in het het leven bleef, tot mijn beschikking had, 

 bleek bij onderzoek steeds de structuur op de plek waar het riet 

 afstierf, onder te doen voor de structuur op die plekken waar het 

 riet in het leven bleef. 



Ons rest nu nog de kwestie te behandelen: hoe de kruimel- 

 vorming in de losse roode gronden in de kleigronden tot stand komt. 



In de humusrijke zandgrond uit de pas ontgonnen koflietuin 

 bleek het bindmiddel uitsluitend uit humusstoffen te bestaan, door 

 extraheeren van de humusstoffen kan de kruimelstructuur geheel 

 vernietigd worden. 



Met de losse roode verweeringsgrond en het Brantasslib is dit 

 niet het geval. Bij behandeling van deze met ammoniak ziet men 

 wel achteruitgang van de structuur, in een deel der conglomeraten 

 wordt blijkbaar het bindmiddel door de ammoniak opgelost en be- 

 staat dus uit humusstoffen, maar een groot deel der conglomeraten 

 wordt door de ammoniakbehandeling niet ontleed. In fig. 14 is 

 Brantasslib afgebeeld dat met ammoniak behandeld werd. 



Het gelukt gemakkelijk om aan te toonen dat hier het bind- 

 middel ten deele uit ferri-hydroxyde bestaat. Om dit aan te toonen 

 schudt men de te onderzoeken grond op in water waarvan enkele 

 druppels van een geelbloedloogzoutoplossing en wat geconcentreerd 

 azijnzuur is toegevoegd. Bij microskopisch onderzoek blijkt nu, in 

 het meerendeel der conglomeraten het bindmiddel een lichtblauwe 

 kleur aangenomen te hebben, ten gevolge van de vorming van 

 Berlijnsch blauw. *) In een deel der kruimels beeft het bindmiddel 



*) Uet is wcnschelijk bij deze onderzoekingen to beschikken over een niicrosi<oop met 

 condensor. Deze kleurreact les neemt men het beste waar met zoo wijd mogelijke verliditingskegel. 

 Vergelijk de Hand- en Leerboeken over Microskopie. 



