19 



Bij het onderzoek van den op plaat II fig. 5, 6 en 7 afgebeelden 

 lossen rooden grond, op de natuur van het bindmiddel, komt men tot 

 zeer verrassende resultaten. 



Het blijkt namelijk dat in den in fig. 5 afgebeelden mooien grond 

 het bindmiddel in de meeste conglomeraten ferrireactie geeft en 

 niet door ammonia wordt aangetast, terwijl de resten van kruimel- 

 vorming die men nog in den in fig. 7 afgebeelden wortelrotgrond vindt, 

 geen ferrireactie geven en wel door ammonia worden aangetast. 



Inden verschen grond, die voortdurend door sterke aanslibbing in 

 stand gehouden wordt, berust de kruimelvorraing dus hoofdzakelijk op 

 de aanwezigheid van ferri-hydroxyde of ferririjke zeolitische silicaten, 

 maar deze conglomeraten worden blijkbaar op den duur ontleed. 



De structuurachteruitgang van dergelijke gronden, wanneer de 

 slibtoevoer ophoudt, komt dus daarop neer, dat het aantal kruimels 

 met humusstoffen als bindmiddel niet toeneemt in die mate, waarin 

 het aantal kruimels met ferrihoudende silicaten (of ferri-hydroxyde) 

 als bindmiddel afneemt. 



Dat is m. i. een duidelijke wenk dat men door vermeerdering 

 van de humusstoffen in den grond deze structuurachteruitgang 

 moet kunnen voorkomen. 



Wij zullen niet ver van de waarheid af zijn^ wanneer wij aan- 

 nemen dat de ontleding van de kruimels met ferri als bindmiddel, 

 hoofdzakelijk berust op reductie en uitspoeling, waarbij het ijzer 

 in den vorm van oplosbare ferro-verbindingen verdwijnt. 



Zeer mooi is dit te zien dadr, waar men tamelijk zuiver lerri- 

 hydroxyde als bindmiddel heeft, in oerbanken dus. 



De oerbanken vormen zich op de grens van de oxydatie- en 

 reductielaag in den bouwgrond. 



Voor de ontleding van de kruimels met ferrisilicaten als bind- 

 middel is het plausibel een overeenkomstige wijze van ontleding aan 

 te nemen. In hoeverre misschien nog koolzuur hierbij een rol speelt 

 is niet a priori te zeggen, i) 



Op de tegenstelling tusscben ferro-kruimeivorming en humus- 



1) Wel kan er onder omstandigheden op groote schaal vorming van zwavelijzer in den 

 grond plaats vinden, waaneer er namelijk bij rotting van organische stoffen zwavelwaterstof 

 vrij komt. 



Een deel van het ijzer dat oorspronkelijk de kruimelvorming tot stand bracht, kan ook 

 op deze wijze onwerkzaam gemaakt worden. 



De omzetting vaa ferri-hydroxyde in zwavelgzer en omgekeerd, speelt een groote rol 

 bij het optreden van de zoogenaamde oxydatie» en reductiekleuren in den bouwgrond. Voor 

 Onderzoekingen over dergelijke kleurveranderingen kan men met veel succes gebruik maken 

 Van glazen buizen die met gips volgegoten zijn. Een overgang van de roode oxydatie- in 

 een zwart blauwe reductiekleur eo omgekeerd onder den invloed van biologische reductie- en 

 oxydatieprocessen, is hierin zeer gemakkelijk aan te toonen. 



Deze onderzoekingen zijn echter nog niet afgesloten. 



