33 



schen de teugevülge van de grondbewerkingeu betrekkelijk los op 

 elkander gestapelde aardkluitjes. ') 



Waar de wortel tegen het een of andere gronddeellje stuit. 

 tracht hij dit op zijde te dringen, teneinde in de oorspronlelijke 

 richting -) verder te groeien. Kan het weerstandbiedende grond- 

 deeltje niet op zijde gedrongen worden, dan zal meestal de wortel 

 zich zijwaarts afbuigen en trachten om het deeltje dat weerstand 

 bjod heen te groeien. 



Een grond met goede physische gesteldheid biedt aan dit indringen 

 van den wortel weiLÏg weerstand, zocdat in gevallen, waar de wortel niet 

 in de oorspronkelijke richting verder groeien kan, de worteltop al- 

 tijd wel zijdelings een uitweg vindt. Dit wordt anders in gronden met 

 slechte physische gesteldheid hier komt het telkens voor, dat de wortel 

 tegen gronddeeltjes stuit, die niet op zijde gedrongen worden kun- 

 nen, terwijl een zijdelingsche uitwijken van den worteltop ook door een 

 te grooten weerstand verhinderd wordt. 



In dergelijke gevallen wordt het deeltje, dat niet op zijde ge- 

 schoven worden kan, als het ware in den wortel ingedrukt, zooals 

 men een zandkorrel of steentje in eene plastische massa, stopverf 

 bijv. indrukken kan. 



Er doen zich hierbij nu zeer verschillende gevallea voor, het 

 eenvoudigst geval is het schematisch in fig. 1 a, b en c, weerge- 

 gevene. 



Het gronddeeltje dat in lig. 1 nog niet door den groeienden 

 worteltop bereikt is, stellen wij ons als onwrikbaar gefixeerd voor. 

 In fig. i by is de groeiende worteltop er mee in aanraking ge- 

 komen, in fig. 1 c, zien wij hoe de groeiende top na het passeeren 

 van deze hindernis bijna onmiddellijk weer de oorspronkelijke ge- 

 stalte aanneemt. Er is in den wortel een korte groeve of gat 



1) Voor zoover mij bekecd werd hierop bet eerst door Sachs in de hierboven reeds gecii 

 teerde verhacdeling opmerkzaam gemaakt. 



,Zucachst dracgt sich Dun die Frage anf. auf weiche "Weise die Wurzeloberflachen dem 

 Boden s»in hygroskopisch zurückgehaltenes Wasser entziehen. Weun man Pflanzen in mit lo- 

 ckerer Erde gefüUten glüsernen Gefagsen wachsen lasit, so ist es leic.it zu beobachien, -wie 

 die lebendigen Wurzelo, den Eoden durchziehen. Man bemerkt an den Wurzeln, welche 

 zwisehen der Wand des Glases and dem lioden hiuabwachseD, dass sie diesen nur an wenigcn 

 Stellen berührec; die Codentheile sind durch unzahlige grosze und kleine Zwischenrafim? 

 getrennt, darch welche die Wnrzein hicdurchwachseD: in deo groszen Lücten sicd cie Wur- 

 lelbaare immer am langsten. Diese Lücken im Bodea sind immer mit Luft gefüllt, ausgenom» 

 men die wenigen Augenblicke, wo das aufgegossene Wasser durchstiömt um unten Uurchzu» 

 laufen. Mit Ausnahmo di?ses Moments be.nerkt men in dem vegetationsfahigea Boden kein 

 Wasser, nur die dunkle Farbe desselben zeigt an, das3 er feucht ist. 



2) Vergelijk over da richting, die door de hoofJ» en zijwortels gevolgd wcrdt, de van 

 zuiver physiologische (niet landbouwkundige) gezich ■ spanten uitgaande onderzoe Wingen van 

 Sacus. Cz*rEK: Schober. enz. 



CZAFEK in Pringsheima Jahrbücher XXXII. He't 2 lS9ScnXXXV. Heft 2 1900. 

 ECHOBES in Botaniscbe Zeitung 189S, Ileft 1. 



