38 



Men ziet hoe de normale rietwortel lang is, betrekkelijk weinig 

 en tamelijk regelmatig vertakt, terwijl de laatste dunste zijtakken 

 ook zeer lang zijn. Bij den in den wortelrotgrond gegroeiden rietwortel 

 is de bouw gedrongen, de vertakking is onregelmatig en toont 

 duidelijk aan hoe herhaaldelijk de een of andere tak niet verder 

 doorgroeien konen haar rol dan door nieuwe, onmiddellijk onder de 

 stagnatie ontstane zijtakken, werd overgenomen. De laatste, dunste 

 zijtakken zijn in geringeren getale aanwezig en minder in de lengte 

 gestrekt dan bij den normalen wortel het geval is. 



De hier als type voor wortelrot afgebeelde wortel stelt nog lang 

 niet een extreem geval voor, in de krandjangculturen met Kali- 

 woengoegrond, die hier in Kagok door mij aangezet werden, was de 

 vertakking dikwijls zóó dicht en de bouw van den wortel zoodanig 

 gedrongen, dat het karakter van een dergelijken wortel onmogelijk 

 in eene teekening op natuurlijke grootte kan weergegeven worden. 



De in fig. 1 en 2 afgebeelde riet wortels zijn oude wortelstuk- 

 ken, waarvan de groei reeds opgehouden heeft, en zij geven alleen 

 de habitus weer, zooals men die met het bloote oog in den tuin 

 na schoonspoelen van het wortelstelsel waarnemen kan. 



In fig, 3, 4 en 5 zijn bij zwakke vergrooting stukken afgebeeld 

 van jonge, dikke wortels, die in gronden met physisch zeer slechte 

 structuur gegroeid waren. Het betreft hier groeistagnaties, die in 

 de maand October in het jonge riet op een der Pekalongansche 

 fabrieken optraden, en waarvoor geene andere oorzaak dan de slechte 

 physische gesteldheid van den grond (wortelrot) *) aan te wijzen was. 



Dezelfde tegenstelling tusschen de langgestrekte, betrekkelijk 

 weinig vertakte wortels in gronden met goede en de gedrongen, 

 sterk vertakte wortels in gronden met slechte structuur, die men 

 met het bloote oog reeds aan het wortelstelsel waarneemt, treedt 

 nog duidelijker op, wanneer men de dunne wortels bij eene ver- 

 grooting van 20 a 30 maal onderzoekt. 



In fig. G en fig. 7 zijn vergroot afgebeeld de laatste vertak- 

 kingen van wortels, gegroeid in grond met slechte en gegroeid in 

 grond met goede structuur. 



D^ in fig. 6 afgebeelde „bezemvorming" is ook weer volstrekt 

 niet een uiterste geval en er zijn zelf bij het praepareeren enkele 

 worteltakje.3 verloren gegaan. Uit deze „bezempjes" laat zich de 

 grond gewoonlijk niet of slechts met zeer veel moeite uitwasschen, 



*) Reeils in de voordracht over de watervarzorging' Tan de rietplant werd opmerkzaam 

 gemankt op deze in het Pekalongan'sche in de maanden October en November optredende 

 tjpische gevallen van wortelrot. 



