51 



buizen omgekeerd (dus met de bovenste gipsprop naar beneden) in 

 water te plaatsen, waarbij dan zorg gedragen werd dat het niveau van 

 het water baiten de buizen niet hooger stond dan het grensvlak 

 van gipsprop en grondzuil. 



Het blijkt nu weldra dat bij deze wijze van experimenteeren, 

 de doorlatendheid van verschillende grondsoorten bij het begin 

 van de proef niet noemenswaard verschilt. Eerst na eenige dagen 

 beginnen zich verschillen te openbaren, van dien aard, dat van eenige 

 grondsoorten de doorlatendheid snel vermindert, terwijl de door- 

 latendheid van andere grondsoorten constant blijft of slechts in 

 geringe mate afneemt. 



Dit resultaat was bijna a priori te verwachten. 



Bij het begin van de proef hebben wij in de verschillende 

 buizen eene massa grondkluitjes van ongeveer overeenkomstige af- 

 meting (kleiner dan 1 m,M.) die los op elkander gestapeld en op- 

 pervlakkig bevochtigd zijn, door het capillair opgestegen water. 



Langzamerhand echter treden in deze grondmassa verande- 

 ringen op, vooral van dien aard dat deze grondkluitjes uiteenvallen 

 in afzonderlijke kruimels en korrels, die zich dan onderling op ver- 

 schillende wijze rangschikken kunnen. 



Wij kunnen de grondmassa in onze proefbuizen bij het 

 begin van de proef vergelijken met den goed uitgezuurden grond, 

 die na watertoevoeging tot eene mulle massa uiteenvalt. 



Het is nu de vraag of de grondmassa in onze buizen deze 

 oorspronkelijke mulle geaardheid en daarmede de gemakkelijke 

 doorlatendheid voor water behoudt, of dat zij deze geaardheid bin- 

 nen korteren of langoren tijd verliest. 



En dit is juist de kwestie waarop het bij onze onderzoekingen 

 over het wortelrot aankomt. De goed uitgezuurde wortelrotgrond 

 heeft onmiddellijk na de eerste bevochtiging met water dezelfde 

 mulle geaardheid als een grond met typische, mooie kruiraelstruc- 

 tuur. In het eene geval echter blijft deze geaardheid op den duur 

 vrij wel behouden, in het andere geval gaat zij binnen korteren 

 of langoren tijd verloren. 



Wij hebben ook gezien hoe in den regel de eerstgevormde wortels 

 in den wortelrotgrond, die dus gevormd werden op een tijdstip dat de 

 grond nog een mulle geaar^Jheid heeft, beter ontwikkeld waren, dan de 

 wortels die zich later vormen, wanneer de grond zich „gesloten" heeft. 



Het komt er dus bij onze proeven hoofdzakelijk op aan om 

 na te gaan in hoeverre op den langen duur de doorlatendheid die 



