bet einde der proef uitdrukken in procenten van de verdamping 

 bij het begin der proef en vinden dan: 



bij hel begin der proef. 



Voor de gemiddelden der drie overeenkomstige buizen vinden 

 •wij in beide gevallen 24 % van de oorspronkelijke doorlatend- 

 heid. 



Wij kunnen dus concludeeren, dat wanneer er misschien ook 

 wel tengevolge van de intensieve bewerking, eenige verandering in de 

 physische eigenschappen van den grond is gekomen, deze verandering 

 toch in ieder geval onbeduidend is. 



Wij constateeren dus in dit opzicht eene eigenaardige tegenstel- 

 ling tusschen den humusrijken boschgrond en den lossen rooden ver- 

 weeringsgrond, Bij den eene gaat, tengevolge van intensieve bewer- 

 king en de inwerking der atmospheer, de structuur spoedig zeer 

 merkbaar achteruit, bij den andere valt een dergelijke achteruitgang 

 niet te constateeren. 



Op het eerste gezicht bevreemdt deze tegenstelling, in het licht 

 echter van onze onderzoekingen over de structuur van den grond, 

 is deze tegenstelling toch verklaarbaar genoeg. 



De humusrijke beschgrond heeft uitsluitend of bijna uitslui- 

 tend humusstofl'en als bindmiddel bij de kruimelvorming, de losse 

 roode verweeringsgrond in hoofdzaak ferri-hydroxyde of ferri-sili- 

 caten. 



Humusstoffen worden aan de lucht, vooral bij hoogere tempe- 

 ratuur, zooals de grond onder den invloed van de intensieve bestraling 

 aanneemt, langzaam geoxydeerd, zooals wij nog nader in de vol- 

 gende hoofdstukken zullen zien. 



De achteruitgang van de humusstructuur tengevolge van de 

 intensieve bewerking, berust blijkbaar op dergelijke oxydatie-pro- 

 cesstn. 



Ferri-hydroxyde of ferri-silicaten worden aan de lucht, ook 

 onder toetreding van gedistelleerd waler, niet ontleed, een grond 

 met ferri-structunr ondervindt dus van een abnormaal intensieve 

 bewerking geene nadeelige gevolgen, terwijl men bij een grond 



