Vermoedelijk zal het meeste zetmeel dat ia den grond terecht 

 komt, (voor zoover het niet als dierlijk voedsel dient) onder 

 de inwerking van boterzuurhacteriën ontleed worden. Wanneer 

 hout door schimmels of hoogere zwammen aangegrepen wordt, 

 blijkt het zetmeel tamelijk resistent te zijn. Gewoonlijk wordt 

 eerst door fermentwerking een splitsing teweeg gebracht *) 

 tusscben de cellulose en de verhoutende stoffen van den celv^'and 

 en daarna wordt de cellulose opgelost. Het zetmeel blijft hierbij 

 zeer dikwijls onopgelost achter, kan dus in den grond terecht 

 komen en daar onder de inwerking van boterzuurhacteriën worden 

 ontleed. 



Een van de merkwaardigste gistingen die in den grond plaats 

 grijpen is de zoogenaamde cellulosegisting. ~) 



fïierbij ontstaan uit de cellulose koolzuur, waterstof, azijn- en 

 boterzuur, sporen valeriaanzuur en hoogere alcoholen. 



Bij een proef van Omelianski werd in dertien maan- 

 den tijds van een hoeveelheid van 3,4743 Gr. zuivere cellu- 

 lose 3,3471 Gr. vergist onder vorming van 2,2402 Gr. vetzuren, 

 0,9722 Gr. koolzuur en 0,0138 Gr. waterstof. Er ontstonden 

 dus ruim 3 volumedeelen koolzuur tegen 1 volumedeel wa- 

 terstof. 



De organismen die deze cellulose gisting veroorzaken, komen 

 zeer verbreid in den grond voor. 



Wanneer wij bijv. in een Erlemeijer kolf van 2 a 300 cc. in- 

 houd 10 Gr. filtreerpapier brengen en 150 a 200 cc. van een 

 vloeistof die per L. gedistelleerd water 1 Gr. kaliumphosphaat, 1 

 Gr. magnesiumsulfaat, 1 Gr. ammoniumsulfaat en 20 Gr. 

 calciumcarbonaat bevat, dan hebben wij hier een uitstekende voe- 

 dingsbodem voor deze cellulosebacteriën. 



Wij kunnen een dergelijke kolf enten met eene kleine hoeveel- 

 heid grond, hetzij dan tuingrond of den een of anderen rietgrond, 

 een korten tijd waterstof doorleiden 3) ten einde de zuurstof te ver- 

 drijven en nemen dan na een dag of tien de cellulosebacteriën in 



1) Vergelijk: o.a. Czapek, Zur Biologie der holzbewolinendea Pilzen. Ber. Deutsclie. 

 Bot. Ges. XVII 18!»9. 



2) OMELiAX^Kr Veber die CeUitloseyahrun:j Chemisches Centralblatt. 1S05. II. Comptea 

 rendus. T. 125. Keferaten in Biederman'a CeatralbUtt XXV. 1896 XXVII 1898 en 

 XXVLII, 1899. 



3) Mocht soms de een of ander deze proef nemen willen, dan mnet ik er voor ■waarschuwen 

 do kolf niet zoo af te sluiten dat de zich ontwikkelende grassen niet zoude hunnen ontwijken, 

 is dit namelijk hel geval, dan loopt men arooten kans dat de kolf uit elkaar sprinst. De een- 

 voudigste wijze van afsluiting is met een dubbel omgebogen glazen buisje dat onder water of 

 nog beter onder kwikzilver uitkomt. Op het kwikzilver kan men wat glycerine gieten om de 

 ontwikkeling van kwikzilverdampen te voorkomen. 



