neer er houtstukjes of papiersnippers invallen, berust op de vor- 

 ming van kunstmatige hunnusstoffen uit cellulose. 



Men kan echter nog op eene ander wijze kunstmatig verbindingen 

 bereiden die met de natuurlijke hurausstoffen eene zekere over- 

 eenstennming vertoonen en wel, door de inwerking van looizuren op 

 eiwit. 



Wanneer men eenealcalische oplossing van pyrogalluszuur maakt 

 en hierbij voegt een spoor van eene oplossing van fibrine i) in 

 geconcentreerd azijnzuur en verder met azijnzuur aanzuurt, ver- 

 krijgt men een donker bruin neerslag dat van natuurlijke humus- 

 stoffen niet te onderscheiden is. Het is de vraag of wij voor de 

 natuurlijke humusstoffen eene wijze van ontstaan moeten aannemen 

 die met de wijze van de kunstmatige caramelhumusstoffen over- 

 eenstemt of eene wijze van ontstaan die met die der kunstmatige 

 pyrogalluszuurhumus eenige overeenkomst vertoont. Moeten wij 

 de natuurlijke humusstoffen opvatten als door wateronttrekking en 

 verkoling uit cellulose en andere koolhydraten ontstaan, of moeten 

 wij aannemen dat zij uit looistoffen ontstaan onder inwerking van 

 eiwit? 



Blijkbaar is het laatste het geval. Wij kunnen de natuurlijke 

 humusstoffen ten minste ten deele opvatten als (chemische of phy- 

 sische) verbindingen van looizuurderivaten of daarmede chemisch 

 overeenkomende stoffen met eiwitachtige stoften. 



Hiervoor pleit al direct het feit dat looistoffen zeer verbreid 

 voorkomen in het plantenrijk en dat looistoffen over het 

 algemeen niet als voedingsstof voor lagere organismen kunnen 

 dienen. 



Vooral verbindingen van looistoffen met eiwitachtige stoffen 

 zijn buitengewoon resistent en voor physiologische ontleding niet 

 vatbaar. Leer is niets anders dan eene vei'binding van eiwitachtige 

 stoffen met looistoffen. Uit leer kan men met alcaliën ook weer 

 donker gekleurde verbindingen extraheeren die met de natuurlijke 

 Immustoffen volkomen overeenstemmen. 



1) Niet onwaarschijnlijk vervult hier hot eiwit eredeeltelijk de physische rol om bij het 

 neerslaan met verdunde zuren d« hnmusstoffen mede neer te aluan, zooriat dus de op deze 

 wijze gevormde humusstoffen feitelijk beschouwd zouden kunnen worden als oxydatieproducten 

 van het pyrog'alluszuur, die bun oplosbaarheid in verdunde alcaliën en hunne onopiosbaarheid 

 in zuren te danken haddeu aan het eiwit, waarmede zij g-eraenjid zijn. ]Vlen zoude dus van een 

 physische verbiodinsr tusschen Inoizuurderivaat en eiwit kunnen spreken. 



Men kan namelijk dergelijke uit pyrogalluszuur bereidde humusstoffen (en ook natuur- 

 lijke humusstoffen) ooft neerslaan met alcaliën en oplossen in zuren wanneer er zich slechts 

 aluin bevindt in de humusoplossing. Zij worden hier met het aluminiumhydroxyde neer-. 

 geslagen bij ammoniak toevoeging en opgelost door verdund azijnzuur. 



Verder vervolgd heb ik deze onderzoekingen echter niet, wegens tijdgebrek. 



