99 



zoodat dus blijkbaar bij dezo hoogere temperaturen de directe oxydatie 

 der humusstoffen veel energieker plaats vindt. 



Wanneer men een oordeel wil verkrijgen over de intensiteit 

 van de ontleding de organische stof in den grond, is het zeer lastig 

 een scheiding te maken tusschen physioiogische en directe chemische 

 oxydatie Men heeft wel eenige aanwijzingen dat in sommige ge- 

 vallen het eene, in andere gevallen het andere proces de overhand 

 heeft en men kan door proeven met sterilisatie zooals door Dé[iérain 

 en anderen verricht, in enkele speciale gevallen wel nagaan, hoe 

 ongeveer de verhouding tusschen physiologische oxydatie en directe 

 chemische oxydatie is, in den regel moet men zich echter verge- 

 noegen beide te samen te vatten en de intensiteit van de ontleding 

 der organische stof te meten aan de totale hoeveelheid koolzuur die 

 in den grond ontwikkeld wordt. 



Onderzoekingen over de hoeveelheid koolzuur die in den grond 

 ontwikkeld wordt, zijn er zeer talrijke verricht geworden door Eber- 

 MAiER, Muller, Petersen, Scijloesing, Wollny en anderen. In verre- 

 weg de meeste gevallen was het er bij deze onderzoekingen niet om te 

 doen om een inzicht te krijgen in de intensiteit van de ontleding 

 der organische stof, maar stelde men zich ten doel om het gehalte 

 aan koolzuur van de bodemlucht te bepalen. 



Aan dit gehalte van de bodemlucht aan koolzuur heeft 

 men zeer groote waarde gehecht (meer dan m.i. ncodig was) onder 

 de invloed van de LiEsiG'sche mineraalvoedingsleer. Er was name- 

 lijk reeds in 1859 door Stöckuardt ^) aangetoond dat door toevoer 



1) Stöckhabdt. Veber den Einfluss welche eiiie Ziifu/ir voii Lu ft, Kolensaüre und Ammoniak 

 zu dein Boden auf das Pflamenwachtlunn und die AufschlieiSHn(j der Bodenbestandheile 

 nusubt. Landwirthscliafiliche Versuchsstationen I. 1869. 



Stöckhardt nam proeven ■waarbij door den grond waarin planten gekweekt werden, lucht, 

 lucht met koo'zuur of met koolzuur en ammoniaK heengeleid word, en bepaalde de hoeveel- 

 heden door de plant opgenomen en in den grond oplosbaar gemaakte aschbestanddeelen aan 

 het einde der groeiperioden. 



Zoo toonde hij een zeer belangrijke invloed van het koolzuur op de verwering aan. 



Hij vond: 



I v^^A^^ Ir u. X Lucht, ' Lucht, 



ZoEder , , Lucht T ir i f > 



11* Lucht. Tr , Koolzuur Koolzuur en 



I lucht. , I Koolzuur ^^ Zuurstof. , Ammoniak . 



1 ~" 



Geoogste asch 0,52 0,95 1,1-2 ' 1,01 i 1,18 



In ö kilo grond aanwezige oplosbare 



aschbestanddeelen na de oogst. 1,52 2,76 I 3,87 2,90 3,62 



Totaal 



2,04 ' 3,71 



4,99 I 3,91 



4,80 



Overeenkomstige proeven omtrent den invloed die door een hoogere temperatuur op de ver- 

 wering uitgeoefend wordt, werden door Peters genomen, Landwirthschaftliche Versuchssfationen 

 IV, 1862. 



