128 



30 uur verbitten boven de 100" met 085% achteruitgegaan te 

 zijn wanneer ten minste niet, zooals zeer plausibel maar moeilijk 

 aan te toonen is, deze koolzuurontvvikkeling voor een gedeelte 

 berust op het uitdrijven van koolzuur dat reeds gevormd, zooge- 

 naamd geabsorbeerd, in den grond aanwezig was. 



Proef No. XVIII. 



Ten einde een voorstelling te krijgen van de hoeveelheid kool- 

 zuur die door poreuze lichamen geabsorbeerd worden kan, werd 

 50 Gr. versch uitgegloeide puimsteen geïmpregneerd met koolzuur, 

 daarna gedurende een etmaal aan de lucht gedroogd en toen in 

 een glycerinbad op omstreeks 110° verhit onder duorleiding van 

 koolzuurvrije lucht. Er werd op de deze wijze in 8 uur 0,022 Gr. 

 koolzuur uitgedreven. 



Bij een andere overeenkomstige proef bleek 70 Gr. puim- 

 steen 0,016 Gr. koolzuur in geabsorbeerden toestand te kunnen 

 vasthouden. 



De grootere oppervlakte van de puimsteen in vergelijking met 

 den grond in aanmerking genomen, is het dus niet waarschijnlijk 

 dat de koolzuurontwikkeling die men gewoonlijk aan directe che- 

 mische oxydatie toeschrijft, geheel en al op het uitdrijven van ge- 

 absorbeerd koolzuur berusten zoude. 



Vermoedelijk berust deze koolzuurontwikkeling wel ten deele 

 hierop. 



Proef No. XIX. 



Ten einde na te gaan of inderdaad de luchtdroge grond aan- 

 zienlijke hoeveelheden koolzuur in geabsorbeerden toestand bevat, 

 werd 1 K.G. grond met 2 L. water gekookt en de hoeveelheid kool- 

 zuur bepaald die met de waterdamp ontweek. 



Nadat de grond gedurende ruim zes uren gekookt was, bleek 

 er uit den grond (dus na aftrek van het uit het water ontwikkelde 

 koolzuur hetgeen door een controleproef bepaald werd), ontwikkeld 

 te zijn 0,258 Gr. koolzuur. 



Het is dus niet onwaarschijnlijk dat de in proef No. XVII ge- 

 constateerde ontwikkeling van 1,565 Gr. koolzuur voor omstreeks 

 i/e gedeelte berust op het uitdrijven van geabsorbeerd koolzuur en 

 voor S/g op directe chemische oxydatie. 



