-180 



Zou beschrijft Zimmehmann twee verschillende soorten aaltjes 

 fTylenchus Coffeae en Tylenchus aciitocaudatusj die als wortelpara- 

 siet het afsterven van küffieboomen kunnen veroorzaken. 



Breda de Haan maakt in zijn studie over het rijstaaltje Ty- 

 lenchus Oryzae nog melding van een andere aaltjessoort, een 

 Cephalobus die zeer dikwijls tegelijk met het rijstaaltje bij zieke 

 rijstplanten waargenomen werd, en hoogstwaarschijnlijk door haar 

 optreden in staat is de nadeelige gevolgen van het voorkomen der 

 Tylenchus te vergruoten, door het afsterven van de wortels tn der 

 bladscheeden te verhaasten. 



Het verdient in dit opzicht ook wel de aandacht dat de eenigste 

 keer dat door mij een aanval van parasitaire aaltjes iti een riet- 

 aanplant waargenomen werd, deze aaltjes voorkwamen in wortels die 

 misvormd waren tengevolge van dt;n groei op physisch slechte grond. 



Dit was namelijk het geval met enkele van de (reeds in Hoofd- 

 stuk H besprokene) wortels van het jonge riet van de onderneming 

 Tirto, waarvan de groei in October tengevolge van de slechte 

 physische gesteldheid van de grond stagneerde. 



De aaltjes konden hier niet in alle misvormde wortels aange- 

 troffen worden, wat afdoende bewijs is dat de misvorming niet op 

 rekening van de aaltjes geschreven worden kan. Zij kwamen ook 

 in den regel niet in de onmiddellijke nabijheid van de groei- 

 stagnaties, maar iets hooger op voor. 01 wij hier met Tijlenchus 

 sacchari te doen hadden, kon ik niet uitmaken omdat ik voor het 

 onderzoek alleen over alcoholmateriaal van de wortels beschikte. 

 (Bij het onderzoek van het versche materiaal had ik geen aaltjes 

 te zien ge'kregen, ik vond deze pas later bij een nieuw onderzoek 

 van het bewaarde alcohol materiaal). De aaltjes in kwestie kwamen 

 voor in het schorsparenchym van de wortels waar zij de cellen in 

 hunnen onmiddellijke omgeving tot afsterven geb acht hadden, 

 zooals aan de praeparaten nog duidelijk te zien was, De nog le- 

 vende cellen in de omgeving van de aaltjes (d.w.z. de cellen die 

 blijkbaar nog leefden toen het materiaal gefixeerd werd) vertoon- 

 den een buitengewoon dichten inhoud, vermoedelijk als gevolg 

 van een door de aaltjes uitgeoefende pikkel. 



In fig. 2 is bij zwakke vergrooting een gedeelte van het 

 schorsparenchym met de diarin voorkomende aaltjes afgebeeld. 



In tegenstelhng met de roodrotschimmel en Hypocrea sacchari 

 die eigenlijk op de bladscheeden te huis behooren en slechts als 



